بررسی شاخصه های پایداری در معماری مسکونی آذربایجان شرقی

نویسندگان

1 دانشجوی کارشناسی ارشد معماری

2 دکترای معماری و شهرسازی، دانشکده هنر و معماری دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز

doi
چکیده

سیر تحولات جهانی بعد از جنگ جهانی دوم و ظهور آثار مخرب توسعه، مباحث پایداری را جهت حفظ اعتدال همه­جانبه و تحقق اصل توسعه معتدل و متوازن مطرح می­نماید و تعمیم این اصل بر حوزه­های مختلف از جمله معماری سبب پیدایش مباحث مربوط به معماری پایدار گشته است که مبنای آن طراحی بر اساس چرخه حیات و صرفه­جویی در مصرف منابع انرژی تجدیدناپذیر و توجه به مسائل اقلیمی و پتانسیل­های ارزشمند طبیعت، جهت استفاده بهینه از انرژی و  نهایتا دست­یابی به معماری پایدار است. بررسی معماری سنتی ایران نیز نشان می­دهد که معماران توانسته­اند با در نظر گرفتن اصول زیبایی­شناسی و تأکید مؤکد بر حفظ محیط زیست، نیازهای اقلیمی هر منطقه را پاسخ­گو باشند. گستردگی اقلیم سرد در کشورمان، توجه به طراحی بناها وکالبد شهرهای اقلیم سرد و خشک را که ازمصرف کنندگان عمده انرژی­های فسیلی به شمار می­روند، را ضروری جلوه می­نماید. هدف از این مطالعه بررسی شاخصه­های معماری پایدار در خانه­های تاریخی تبریز با تأکید بر خانه­های دوره قاجار است، تا با بازشناسی اصول پایداری در معماری بومی و انطباق آنها با مفاهیم نوین پایداری به ارائه راه­کارها و الگوهای کاربردی برای طراحی اقلیمی در منطقه با هدف صرفه جویی در مصرف انرژی و کاهش آلودگی هوا نائل گردیم.