نقش عوامل محیطی سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در مقابله با شیعه هراسی
نویسندگان
1 استادیار گروه مسائل ایران، پژوهشکده مطالعات سیاسی، بین المللی و حقوقی، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری امنیت ملی، دانشکده امنیت ملی، دانشگاه عالی دفاع ملی، تهران، ایران
3 استادیار گروه علوم اجتماعی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران
4 استادیار گروه امنیت امینی، دانشکده امنیت ملی، دانشگاه و پژوهشگاه عالی دفاع ملی، تهران، ایران
doi
10.22034/ipr.2024.189591چکیده
سیاست خارجی جمهوری اسلامی پس از پیروزی انقلاب اسلامی بر اصولی ثابت و پایدار ازجمله حمایت از محرومان و مستضعفان جهان، داشتن روابط صلحآمیز با دول غیر محارب، منع مداخله در امور سایر کشورها و همزیستی مسالمتآمیز با همسایگان و سایر دولتها استوار میباشد. این اصول دربرگیرنده باورها، اعتقادات جمهوری اسلامی درباره واقعیتها یا علیتها، صحت عمل و رفتار در حوزه تعاملات و نظام بینالمللی است که از دین اسلام برخاسته است. موضوع اساسی که ضرورت دارد به آن پرداخته شود آن است که آیا سیاست خارجی جمهوری اسلامی در حوزه مقابله با شیعه هراسی بر اساس اصول ذکرشده موفق بوده است؟ بدین سبب این مقاله درصدد است بر اساس نظریه سازهانگاری نقش عوامل محیطی سیاست خارجی جمهوری اسلامی را در چهار مؤلفه سیاست هویتی، کنشگران سیاسی، کنشگران اجتماعی و کارگزار و ساختار مورد ارزیابی قرار دهد و از طریق شناسایی نقاط قوت، ضعف، فرصت و تهدیدهای احتمالی به ارتقاء سیاست خارجی جمهوری اسلامی جهت مقابله با شیعه هراسی کمک نماید. این تحقیق از نوع کاربردی بوده و با روش توصیفی و زمینهای موردی انجام شده است. ابزار گردآوری میدانی و کتابخانهای بوده، حجم نمونه 25 نفر و دادهها به روش SPSS مورد تحلیل قرارگرفته است.
