بررسی فراوانی و علل خوددرمانی در دانشجویان پیراپزشکی دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان در سال 1398
نویسندگان
1 گروه بیهوشی، دانشکده پیراپزشکی، مرکز تحقیقات پزشکی مولکولی، پژوهشکده علوم پایه پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان، رفسنجان، ایران
2 دانشجوی کارشناسی اتاق عمل، دانشکده پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان، رفسنجان، ایران
3 استادیار، بخش ریاضی، دانشگاه ولیعصر (عج) رفسنجان، رفسنجان، ایران
doi
10.22038/mjms.2020.17097چکیده
مقدمه: خوددرمانی یک مسئله مهم بهداشتی است که شیوع آن در حال افزایش است و سلامت افراد مختلف جامعه به ویژه جوانان را تهدید میکند. مطالعه حاضر با هدف تعیین فراوانی و علل خوددرمانی در دانشجویان پیراپزشکی دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان در سال 1398 انجام شد.روش کار: مطالعه حاضر توصیفی بر روی 296 نفر از دانشجویان پیراپزشکی دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان، انجام شد. نمونهها به صورت سرشماری انتخاب شدند. اطلاعات با استفاده از پرسشنامهای مشتمل بر 28 سؤال جمعآوری گردیدند. دادهها با استفاده از آزمونهای مجذور کای، تی مستقل و فیشر تجزیه و تحلیل شدند.نتایج: ﺷﯿﻮع ﺧﻮددرﻣﺎﻧﯽ در داﻧﺸﺠﻮﯾﺎن پیراپزشکی رﻓﺴﻨﺠﺎن 4/76% بود و میزان خوددرمانی در طی دوران تحصیل در دانشگاه افزایش مییافت (002/0=p). شایعترین بیماری که منجر به استفاده از دارو بدون تجویز پزشک میشد بیماری گوارشی 7/28%، ﺷﺎﯾﻊﺗﺮﯾﻦ داروی اﺳﺘﻔﺎده شده ﻣﺴﮑﻦ (6/61%) و ﻋﻤﺪهﺗﺮﯾﻦ ﺷﮑﻞ داروی ﻣﺼﺮﻓﯽ، ﻗﺮص (9/67%) ﺑﻮد. ﺷﺎﯾﻊﺗﺮﯾﻦ ﻋﻠﺖ ﺧﻮددرﻣﺎﻧﯽ، ﺗﺠﺮﺑه قبلی ﻣﺼﺮف دارو ﺑﯿﺎن گردید.نتیجهگیری: یافتهها نشان داد شیوع خوددرمانی در دانشجویان پیراپزشکی دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان در حد بالایی بود. پیشنهاد میشود برنامههای آموزشی مداوم جهت کاهش این رفتار نادرست و عوارض ناشی از آن تدوین گردد.