بررسی فراوانی و علل خوددرمانی در دانشجویان پیراپزشکی دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان در سال 1398

نویسندگان

1 گروه بیهوشی، دانشکده پیراپزشکی، مرکز تحقیقات پزشکی مولکولی، پژوهشکده علوم پایه پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان، رفسنجان، ایران

2 دانشجوی کارشناسی اتاق عمل، دانشکده پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان، رفسنجان، ایران

3 استادیار، بخش ریاضی، دانشگاه ولی‌عصر (عج) رفسنجان، رفسنجان، ایران

doi
10.22038/mjms.2020.17097
چکیده

مقدمه: خوددرمانی یک مسئله مهم بهداشتی است که شیوع آن در حال افزایش است و سلامت افراد مختلف جامعه به ویژه جوانان را تهدید می­کند. مطالعه حاضر با هدف تعیین فراوانی و علل خوددرمانی در دانشجویان پیراپزشکی دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان در سال 1398 انجام شد.روش کار: مطالعه حاضر توصیفی بر روی 296 نفر از دانشجویان پیراپزشکی دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان، انجام شد. نمونه­ها به صورت سرشماری انتخاب شدند. اطلاعات با استفاده از پرسشنامه­ای مشتمل بر 28 سؤال جمع­آوری گردیدند. داده­ها با استفاده از آزمون­های مجذور کای، تی مستقل و فیشر تجزیه و تحلیل شدند.نتایج: ﺷﯿﻮع ﺧﻮددرﻣﺎﻧﯽ در داﻧﺸﺠﻮﯾﺎن پیراپزشکی رﻓﺴﻨﺠﺎن 4/76% بود و میزان خوددرمانی در طی دوران تحصیل در دانشگاه افزایش می­یافت (002/0=p). شایعترین بیماری که منجر به استفاده از دارو بدون تجویز پزشک می­شد بیماری گوارشی 7/28%، ﺷﺎﯾﻊﺗﺮﯾﻦ داروی اﺳﺘﻔﺎده شده ﻣﺴﮑﻦ (6/61%) و ﻋﻤﺪهﺗﺮﯾﻦ ﺷﮑﻞ داروی ﻣﺼﺮﻓﯽ، ﻗﺮص (9/67%) ﺑﻮد. ﺷﺎﯾﻊﺗﺮﯾﻦ ﻋﻠﺖ ﺧﻮددرﻣﺎﻧﯽ، ﺗﺠﺮﺑه قبلی ﻣﺼﺮف دارو ﺑﯿﺎن گردید.نتیجه­گیری: یافته­ها نشان داد شیوع خوددرمانی در دانشجویان پیراپزشکی دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان در حد بالایی بود. پیشنهاد می­شود برنامه­های آموزشی مداوم جهت کاهش این رفتار نادرست و عوارض ناشی از آن تدوین گردد.