سازگاری سیستم همورئولوژی در مردان و زنان پیش دیابتی متعاقب تمرینات منظم ورزشی: اثرات جنس و دو روش تمرینی تناوبی 40 جلسهای
نویسندگان
1 گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران
2 گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه مازندران - بابلسر
doi
10.22059/jsb.2025.394769.1678چکیده
مقدمه: شواهد بالینی معتبری وجود دارد که نشان میدهد ویژگیهای همورئولوژیکی خون در افراد سالمند، بهویژه مبتلایان به دیابت، بهطور قابلتوجهی دچار اختلال میشود. هدف از این پژوهش، بررسی تأثیر ۴۰ جلسه تمرین تناوبی با شدت بالا (HIFT) و پیادهروی نوردیک تناوبی (INW) بر شاخصهای همورئولوژیکی، قلبی عروقی و عملکرد بدنی در مردان و زنان پیشدیابتی کمتحرک بود.روش پژوهش:در این مطالعه تعداد 60 بیمار (30 مرد و 30 زن) 55 تا 75 ساله با HbA1c >7/5 حضور داشتند که به تفکیک هر جنس بطور تصادفی به سه گروه INW، HIFT و کنترل (هر گروه 10 نفر) دسته بندی شدند.40 جلسه پروتکل تمرینی براساس اصل اضافه بار انجام شد. ارزیابی همورئولوژیک در قبل و بعد از مداخله ها نشان داد که:یافته ها: هر دو روش تمرینی موجب کاهش معنی دار مقادیر فیبرینوژن(002/0=p)، ویسکوزیته خون (001/0≥p)، هماتوکریت (001/0= p) و بهبود قدرت بالاتنه (001/0≥p)، پایین تنه(001/0≥p) و 6 دقیقه پیاده روی(001/0≥p) شد. اگرچه تفاوت معنی داری بین دو روش تمرینی دیده نشد، اما اثربخشی تمرینات در مردان بیشتر از زنان بود.نتیجه گیری: استفاده از روشهای غیردارویی موثری مانند تمرینات بدنی منظم، سلامت قلبی عروقی و عملکرد بدنی را در مردان و زنان در معرض خطر دیابت بهبود میبخشد.