تاثیر تمرین تناوبی سرعتی (SIT) بر وضعیت اکسیدانی – آنتیاکسیدانی عضله دوقلوی رتهای نر سالمند
نویسندگان
1 گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران.
2 گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران.
3 گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران.
doi
10.22059/jsb.2025.403973.1689چکیده
مقدمه: سالمندی یک فرآیند زیستی و دژنراتیو وابسته به زمان است. هدف از این مطالعه بررسی تاثیر تمرین تناوبی سرعتی (SIT) بر وضعیت اکسیدانی–آنتیاکسیدانی عضله دوقلوی رتهای نر سالمند بود. روش پژوهش: در این مطالعه تجربی، دوازده سر رت نر بالغ در محیط آزمایشگاه نگهداری و پس از رسیدن به سن سالمندی (20ماه) به دو گروه کنترل یا گروه SIT تقسیم شدند. پروتکل SIT هشت هفته به طول انجامید و شامل سه جلسه در هفته بود. هر جلسه شامل ۶-۴ تکرار دویدن با حداکثر سرعت به مدت ۱۵-۱۰ ثانیه و ۹۰-۶۰ ثانیه استراحت بین تکرارها بود. پس از دوره مداخله، سطوح پروتئین کربونیله (PC)، و فعالیت سوپراکسیددیسموتاز (SOD) و گلوتاتیون پراکسیداز (GPx) در عضله دوقلو اندازهگیری شد. از آزمون آماری تی مستقل برای تحلیل دادهها با سطح معناداری 05/0>p استفاده شد.یافتهها: نتایج نشان داد که سطح پروتئین کربونیله در گروه تمرین در مقایسه با گروه کنترل کاهش جزئی و غیرمعناداری داشت (870/0=P). فعالیت آنزیم SOD در گروه تمرین تناوبی سرعتی افزایش ۱۴.۶ درصدی غیرمعناداری را نشان داد (181/0=P). تغییر در فعالیت آنزیم GPx نیز از نظر آماری معنادار نبود (953/0=P).نتیجهگیری: بر اساس نتایج این مطالعه، اجرای تمرین تناوبی سرعتی با تکرارهای کوتاه 10-15 ثانیهای، استرس اکسیداتیو معناداری در عضله دوقلو رتهای نر سالمند ایجاد نکرد. با این حال، عدم معناداری آماری و محدودیتهایی مانند حجم نمونه، مانع از نتیجهگیری قطعی در مورد ایمنی یا اثرگذاری این پروتکل میشود.