مقایسه اثربخشی درمان راهحلمدار و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر رضایت زناشویی و انعطافپذیری روانشناختی زنان خانهدار
نویسندگان
1 گروه مشاوره، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران
2 گروه مشاوره ، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران
3 استادیار گروه مشاوره و راهنمایی، واحد مسجدسلیمان، دانشگاه آزاد اسلامی، مسجدسلیمان، ایران
doi
10.22038/mjms.2020.17357چکیده
زمینه و هدف: اجتماعیشدن جنسیتی، زمینه طرد اجتماعی، اختلالات روانشناختی، کاهش کیفیت زندگی و رضایت زناشویی زنان را فراهم میکند، لذا واکاوی و درمان این مشکلات در زنان خانهدار اهمیت دارد. هدف پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی درمان راهحلمدار و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر رضایت زناشویی و انعطافپذیری روانشناختی زنان خانهدار بود.روش بررسی: روش پژوهش نیمهتجربی از نوع طرح پیشآزمون-پسآزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری، زنان خانهدار شهر بهبهان در نیمه دوم سال 1398 بود که به روش نمونهگیری هدفمند، تعداد 45 نفر واجد شرایط انتخاب و به صورت گمارش تصادفی در گروههای آزمایش و گواه قرار گرفتند و به پرسشنامه رضایت زناشویی انریچ (السون و فاورز، 1993) و پرسشنامه انعطافپذیری روانشناختی ( بوند و همکاران، 2011) پاسخ دادند. گروه گواه در انتظار ماند و گروه درمان راهحلمدار طی 8جلسه 120دقیقهای و گروه درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد طی 12جلسه 90دقیقهای مداخلهها را دریافت نمودند؛ در پایان، مجدداً آزمودنیهای سه گروه، توسط پرسشنامهها ارزیابی شدند. دادهها توسط تحلیل کوواریانس و در نظر گرفتن سطح معناداری 05/0 p≤در نرمافزار SPSS24 تحلیل شدند.یافتهها: نتایج نشان داد درمان راهحلمدار و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر افزایش رضایت زناشویی و انعطافپذیری روانشناختی زنان خانهدار تأثیر معناداری دارند (001/0>p). مقایسه اثربخشی این روشها نشان داد درمان راهحلمدار در افزایش رضایت زناشویی موثرتر است (001/0>p)، بین این روشها در افزایش انعطافپذیری روانشناختی تفاوتی مشاهده نشد (05/0<p).نتیجه گیری: علاوهبراینکه از این شیوههای درمانی میتوان بهعنوان درمانهای مؤثر برای بهبود انعطافپذیری روانشناختی و رضایت زناشویی زنان خانهدار استفاده کرد؛ تقدم استفاده در درمان مشکلات زناشویی با درمان راهحلمدار است.