چرایی نوسان بین الگوهای نیمهریاستی، نیمهپارلمانی وپارلمانی در جمهوری اسلامی ایران
نویسندگان
1 کارشناس ارشد علوم سیاسی دانشگاه اصفهان
2 استادیار گروه علوم سیاسی دانشگاه اصفهان
doi
چکیده
از دستاوردهای انقلاب اسلامی، غلبة شیوة دموکراتیک (مردمی) در ادارة کشور بر اساس الگوهای نظام سیاسی برآمده از اندیشة تفکیک قوا است؛ اندیشهای که تداعیگر نظامهای مختلف است که در پرتو آن و با توجه به واقعیتهای موجود در نظام جمهوری اسلامی ایران، الگوی نیمهپارلمانی و نیمهریاستی در کشور سیطره یافت. این نوشتار درصدد است تا چرایی پذیرش و نوسان بین دو الگوی نیمهپارلمانی، نیمهریاستی و گرایش مجدد به نظام پارلمانی در جمهوری اسلامی ایران را تحلیل کند. (سؤال) انتخاب هر یک از این دو الگو، در جمهوری اسلامی ایران به جهت ادارة بهتر و تسریع در امور کشور صورت گرفته و اینک به همین دلیل،گرایش مجدد بدان روی نمایانده است. (فرضیه) مقاله درصدد است تا دلیلهای رویکرد به نظامهای نیمهپارلمانی، نیمهریاستی و پارلمانی را دریابد. (هدف) نویسندگان معتقدند پاسخ به سؤال و سنجش فرضیه در گرو بررسی حقوقی-تاریخی حوادث پس از انقلاب اسلامی میسر است. (روش) بروز مشکلات در حوزة اختیارات رئیسجمهوری، قوة مقننه و قوة قضائیه در کنار زمینههای دیگری چون ضرورت افزایش نقشآفرینی بیشتر مردم، رویکرد به تغییر در ساختار قانون اساسی و میل مجدد به نظام پارلمانی را زمینهسازی میکند. (یافته)