تکامل سازوکارهای انتقال فناوری های سبز در معاهدات زیست محیطی با نگاهی بر نقش کنفرانس اعضا

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری، دانشکده حقوق، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران

2 دانشیار، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران (نویسنده مسئول) z.mahmoudi@umz.ac.ir

doi
10.48308/jlr.2022.225598.2089
چکیده

حفاظت از محیط زیست نیازمند مشارکت و همکاری اکثر کشورهاست چرا که عدم همکاری تعدادی از کشورها سبب می شود که تلاش سایرین نیز به ثمر ننشیند و لذا محتوای موافقتنامه‌های زیست محیطی نیز باید به گونه ای باشد که کشورها را به پذیرش و اجرای تعهدات مندرج ترغیب نماید. تعهد به انتقال فناوری‌های سبز در اغلب موافقتنامه‌های زیست محیطی از دیرباز تا کنون با عبارت پردازی‌های متفاوت پیش بینی شده و هدف آن کمک به کشورهای عضو به ویژه کشورهای در حال توسعه جهت حفاظت از محیط زیست و دست یافتن این کشورها به مرتبه ای از توسعه یافتگی است که دیگر از روش‌های آلاینده و ناپایدار صنعتی استفاده ننمایند. بی‌شک یکی از ابزارهایی‌که می‌تواند در تحقق هدف فوق موثر واقع شود، نظام انتقال فناوری پیش‌بینی شده در یک موافقتنامه زیست محیطی جمعی و از آن مهمتر سازوکارهای عملیاتی شدن آن است. مقاله حاضر ضمن بررسی سیر تکامل انتقال فناوری های سبز، نقش نهاد کنفرانس اعضاء را در ایجاد و بهبود سازوکارهای انتقال مورد بررسی قرار می‌دهد. یافته مقاله این است که کنفرانس اعضاء معاهدات زیست‌محیطی، از طریق ایجاد سازوکارها و نهادهای مالی ، اجرایی و نظارتی ضمن عملیاتی کردن مفاد معاهده در رابطه با انتقال فناوری سبز، باعث تکامل، دوام و پویایی رژیم انتقال فناوری شده‌ است.