تحلیل تابآوری اجتماعی بر اساس شاخصهای سرمایه اجتماعی در شهر تهران
نویسندگان
1 استادیار جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 کارشناس ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه تهران، تهران، ایران
4 کارشناس ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22034/jsc.2020.218514.1192چکیده
تابآوری مفهوم چند رشتهای است که ابعاد اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی، زیستمحیطی، زیرساختیهای کالبدی و فضایی را در برمیگیرد. تابآوری اجتماعی بهعنوان توانایی گروهها یا جوامع برای مقابله با فشارها و آشفتگیهای بیرونی در مواجهه با تغییرات تحولات اجتماعی، سیاسی و محیطی مطرح میشود. هدف این پژوهش تحلیل تابآوری اجتماعی از منظر سرمایه اجتماعی بهعنوان مهمترین رکن این نوع از تابآوری در مناطق یک، شش و نوزده شهر تهران است. پژوهش حاضر از نوع توصیفی-تحلیلی بوده و روش گردآوری اطلاعات اسنادی و پیمایشی (پرسشنامه) بوده است. با استفاده از روشهای آماری همچون تحلیل عاملی و همبستگی پیرسون و تحلیل واریانس یکطرفه، عوامل مؤثر بر تابآوری اجتماعی مورد تحلیل قرار گرفت. نتایج تحقیق نشان داد که هشت عامل برای تابآوری اجتماعی از منظر سرمایه اجتماعی شامل عوامل ارزشها و باورها مشترک، حس تعلق مکانی، آگاهیدهنده، مشارکتپذیری، شبکههای اجتماعی-نهادی مدیریت بحران، صمیمیت و مسئولیتپذیری، اعتماد اجتماعی و اعتمادسازی نهادی قائل شناسایی است. تحلیل همبستگی نشان داد که در منطقه یک میان میزان روابط اجتماعی و باورها و میان حس تعلق مکانی و آگاهی بالاترین همبستگی، در منطقه شش بیشترین همبستگی مربوط به متغیرهای اعتماد عمومی و نهادی و میزان روابط اجتماعی با آگاهی و حس تعلق مکان و در منطقه نوزده نیز بیشترین همبستگی مربوط به میزان روابط اجتماعی و اعتماد عمومی و نهادی و آگاهی است. مقایسه متغیرها نشان داد بهجز آگاهی سایر متغیرها در ارتباط با مناطق منتخب معنیدار هستند. همچنین مقایسه کلی مناطق گویای آن است که منطقه نوزده شهر تهران وضعیت ضعیفتری را در خصوص تابآوری اجتماعی نشان میدهد.