تحلیل فضایی کانونهای جرم خیز در بافت کالبدی شهر پاکدشت
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 دانشیار جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
3 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه تهران، تهران، ایران
4 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22034/jsc.2020.187370.1019چکیده
بزهکاری ازجمله مسائل و مشکلات اکثر شهرهای امروزی است و تحلیل فضایی جرائم شهری به شناسایی الگوهای رفتاری مجرمانه، کشف کانونهای جرم خیز و درنهایت به تغییر شرایط نابهنجار کمک مینماید. شهر پاکدشت با توجه به آمار وقوع جرائم سرقت رشد نسبتاً بالایی را داشته است لذا بهعنوان محدوده موردپژوهش انتخابشده است. پژوهش حاضر به لحاظ هدف کاربردی و ازلحاظ روششناسی توصیفی ـ تحلیلی مبتنی بر مطالعات کتابخانهای و بررسیهای میدانی است. جامعه آماری این پژوهش 302 فقره جرائم سرقت بوده است که در دوره زمانی 26/12/1392 تا 16/1/1395 (جرائم سرقت تعطیلات عید نوروز سالهای 1392 تا 1395) در محدوده قانونی شهر پاکدشت رخداده است. برای کشف روند الگوی جرمخیزی از شاخصهای کالبدی با 9 شاخص اعم از (عرض معبر، عمر بنا، کیفیت ساختمانی، اندازه قطعات تفکیکی، نور و روشنایی معابر، پوشش معابر، وجود ساختمانهای مخروبه، کیفیت کالبدی و مصالح ساختمان) با استفاده از رگرسیون وزنی جغرافیایی (GWR) استفادهشده است. میزان ضریب تعیین محلی (Local R2) در مورد مدل تأثیر شاخصهای کالبدی بر رخداد جرائم عددی بین (39/0- 000/0) را نشان میدهد. نتایج یافتهها درواقع بهصورت محلی و فضایی نشان میدهد که میزان اثرگذاری شاخصهای کالبدی در وقوع جرائم مثبت است و در قسمتهایی از شهر که میزان روشنایی و نورپردازی نامناسب بوده، میزان وقوع جرائم نیز بالا بوده است.