فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: بخشش، میلی درونی است که افراد را به سوی بازداری از پاسخ های ناخوشایند ارتباطی و رفتارکردن به طور مثبت، نسبت به کسی که به طور منفی با آن ها رفتار کرده است، متمایل می سازد. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی­گری عواطف خودآگاه در رابطه بین ویژگی های شخصیتی با بخشش بود.روش کار: طرح پژوهش حاضر توصیفی (غیرآزمایشی) از نوع  مدل یابی معادلات ساختاری بود. نمونه پژوهش شامل 411 نفر به شیوه نمونه گیری تصادفی از جمعیت مراجعه کنندگان به خانه های سلامت شهر کرج در تابستان سال 1397 بود. این شرکت کنندگان به پرسشنامه های پنج عامل بزرگ شخصیت  (BFI)، سومین نسخه تجدیدنظرشده مقیاس عاطفه خودآگاهی برای بزرگسالان (TOSCA-3) و مقیاس بخشش رای و همکاران (2001) پاسخ دادند.یافته ها: نتایج مدل یابی معادلات ساختاری نشان داد که گشودگی و توافق پذیری به طور مستقیم بر بخشش اثر مثبت معنی دار داشتند. اثر مستقیم روان رنجورخویی بر بخشش منفی و معنی دار بود. عواطف خودآگاه شرم و گناه بر بخشش اثر منفی و غرور بر بخشش اثر مثبت معنی دار داشت. اثرات غیرمستقیم ویژگی های شخصیت بر بخشش معنی دار بود و این نشان دهنده نقش میانجی گری عواطف خودآگاه است.نتیجه گیری: نتایج نشان می دهد که بخشش به عنوان یک برونداد رفتاری مثبت، می تواند حاصل تعامل ساختاری ویژگی های شخصیتی و عواطف خودآگاه باشد.