الگوی مدیریت پیامبر(ص) جهت حفظ و افزایش سرمایة اجتماعی جامعة نوپای صدر اسلام در مواجهه با آسیب‌های سخت و نرم اجتماعی

نویسندگان

1 گروه علوم اجتماعی، دانشکدة علوم اجتماعی و ارتباطات، جامعه‌ المصطفی، قم، ایران

doi
10.22059/jscm.2024.363291.2435
چکیده

سرمایة اجتماعی مفهومی در جامعه‌شناسی است که کاربردی در بسیاری از علوم انسانی نظیر اقتصاد، مدیریت، علوم اجتماعی، و علوم سیاسی دارد و جهت اشاره به ارتباطات درون و بین گروهی از آن استفاده می‌شود. سرمایة اجتماعی، یا بعد معنوی یک اجتماع، میراثی تاریخی است که از طریق تشویق افراد به «همکاری» و «مشارکت» در تعاملات اجتماعی قادر است به حل میزان بیشتری از معضلات موجود در آن اجتماع فائق آید و حرکت به سوی رشد و توسعة شتابان اقتصادی، سیاسی، فرهنگی، و ... را امکان‌پذیر سازد. با تشکیل حکومت اسلامی توسط رسول الله(ص) در صدر اسلام لزوم توجه به سرمایه‌های اسلام و اتخاذ تصمیماتی در جهت حفظ آن اهمیت ویژه‌ای پیدا کرد. با توجه به اینکه دشمنان اسلام با روش‌های گوناگون نرم و سخت به دنبال آسیب رساندن به حکومت و کاهش سرمایة اجتماعی بودند، پیامبر(ص) راهکارهایی ویژه را دنبال کردند. در این مقاله اقدامات پیامبر مکرم(ص) در جهت حفظ و افزایش سرمایة اجتماعی جامعة نوپای صدر اسلام، در مواجهه با آسیب‌های سخت و نرم اجتماعی، با روش توصیفی‌ـ تحلیلی و با رویکرد تفسیری مورد کنکاش قرار گرفته است.