شرط غیرعملکردی بودن طرحهای صنعتی در نظام حقوق ایران؛ چالش ها و راهکارها
نویسندگان
1 دانشیار، گروه حقوق خصوصی، دانشکدة حقوق، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری حقوق خصوصی، دانشکدة حقوق، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
doi
10.22059/jolt.2024.368179.1007242چکیده
حمایت از طرح صنعتی مستلزم وجود چند شرط ماهوی است که یکی از این شرایط «شرط غیرعملکردی» است. بهرغم سابقة طولانی بررسی و تحلیل این شرط در سایر نظامهای حقوقی، این مهم در نظام حقوقی ایران مغفول مانده است. عدم توجه کافی به شرط یادشده به آشفتگی در تفسیر و اجرا منجر شده است. نظر به اهمیت این شرط از یک سو و خلأ تحقیقاتی در این زمینه از سوی دیگر، مقاله حاضر ضمن طرح دو پرسش مهم یعنی 1. چگونگی مواجهة مرجع ثبت در زمان بررسی اظهارنامة ثبت طرح صنعتی و مرجع قضایی در زمان رسیدگی به دعاوی مرتبط با حقوق طرح صنعتی با شرط غیرعملکردی و 2. نحوة احراز این شرط از منظر تقنینی، رویة سازمانی ادارة ثبت و رویة قضایی، در ادامه با تحلیل و نقد و ارزیابی این رویهها نشان میدهد که هرچند شرط یادشده در برخی موارد مورد عنایت مرجع ثبت و رویة قضایی قرار میگیرد، دربارة مفهوم و معیار احراز آن برداشتها و رویکردهای نادرستی وجود دارد که منشأ اصلی آن عدم توجه به توجیهات نظری شرط غیرعملکردی است. سرانجام با اتکا به تحلیلها، پیشنهادهای تقنینی، سازمانی، و قضایی مناسب برای مراجع مربوطه ارائه میشود.
