ارزیابی مبانی جواز و ممنوعیت شبیهسازی درمانی در ایران و ایالاتمتحده آمریکا
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، دانشکده حقوق، الهیات و علوم سیاسی، دانشگاه آزاد اسلامی: واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران
2 استاد، دانشکده حقوق، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران (نویسنده مسئول) m-rasekh@sbu.ac.ir
3 دانشیار دانشکده حقوق دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
4 استاد، دانشکده حقوق، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
doi
10.48308/jlr.2023.224781.2049چکیده
روش علمی شبیهسازی درمانی، که داعیه درمان بسیاری از بیماریهای صعبالعلاج را دارد، از بدو پیدایش مورد چالش بسیاری از متفکران اخلاقی و حقوقدانان قرار گرفته است؛ در مقابل، موافقان این روش درمانی با توجه به فواید و مزیتهای فراوانی که بر آن مترتب است، قائل به جواز و مشروعیت آن هستند. صرفنظر از مخالفت یا موافقت با شبیهسازی درمانی در نظام حقوقی هر کشور، تشریح اصول و مبانی موافقان و مخالفان این روش علمی، از اهمیت والاتری برخوردار است. تحلیل و ارزیابی صورت گرفته نسبت به اصول و مبانی مورد استناد موافقان و مخالفان شبیهسازی درمانی، مبیّن آن است که بهدلیل یکسانانگاری وضعیت رویان حاصله از فرایند شبیهسازی درمانی با جنین یک انسان توسط مخالفان، مخالفتها و استدلالات ایشان بر پایه صحیحی استوار نشده است. همچنین دانشمندان با توجه به پژوهشهای جدید علمی، قادر شدهاند تا با رفع دغدغهها و نگرانیهای مخالفان، به راهکارهای نوینی برای ممانعت از سوءاستفاده از این روش درمانی دست یابند؛ پژوهشهایی که خود مبتنیبر ضرورت پیشرفت علوم و توسعه علوم پزشکی و درمانی است.