نقش آفرینی بازیگران دولتی و غیر دولتی در دوران کرونا در راستای مسئله عمومی سلامت اجتماعی

نویسندگان

1 گروه مدیریت دولتی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران (نویسنده مسئول)

2 گروه مدیریت دولتی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

3 گروه مدیریت دولتی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

4 گروه مدیریت دولتی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

doi
10.22038/mjms.2021.19454
چکیده

مقدمه: فرآیند خط­مشی­گذاری عمومی با تمرکز بر شناسایی مسئله آغاز می­شود و عموم مردم را تحت تأثیر قرار می­دهد. این پژوهش الگوی ساختاری نقش آفرینی بازیگران دولتی و غیر دولتی در دوران کرونا در راستای مسئله عمومی سلامت اجتماعی را ارائه می­دهد.روش کار:  در این پژوهش از نظریه داده­بنیاد و مدل­سازی معادلات ساختاری استفاده شده و 15 مصاحبه با خبرگان نظام خط­مشی­گذاری توسط روش گلوله برفی انجام گردیده است. داده­ها توسط کدگذاری باز، محوری و انتخابی تحلیل و مدل ساختاری پژوهش ارائه گردید.نتایج: نتایج پژوهش نشان می­دهد شرایط علّی شامل مقوله­های­ حساسیت عمومی نسبت به موضوع، هزینه ایجاد شده ناشی از وجود موضوع برای کشور، محدوده و قلمرو جغرافیایی درگیر با موضوع، و­ حوادث غیرمترقبه و بلایای طبیعی و عوامل مداخله­گر شامل قانونگذاران و مجریان دولتی، بازیگران سیاسی، بازیگران غیردولتی، رسانه­های جمعی، و دانشگاه­ها و موسسات پژوهشی در فضای عمومی نظام خط­مشی­گذاری ایران شامل جریان­های فکری و مدل­های ذهنی خط­مشی­گذاران، جریان­های سیاسی و امنیتی، شرایط اجتماعی، فرهنگی و مذهبی، شرایط اقتصادی و فناوری، جریان­های خارجی و بین­المللی، و جریان­های سازمانی و اداری بر تشخیص مسائل عمومی در ایران تاثیرگذارند.نتیجه گیری: به نظر می رسد که  دولت با حمایت از بازیگران سیاسی، بازیگران غیردولتی، رسانه ها و دانشگاه ها و موسسات پژوهشی قادر به افزایش مشارکت آنها در تشخیص مسائل عمومی به ویژه در دوران شیوع کرونا باشد.