فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: انعقا‌دخون و فیبرینولیز برای بدن حیاتی است و با تعادل بین فعال‌کننده‌ها و مهارکننده‌ها تنظیم می‌شوند. هدف از پژوهش حاضر مقایسه تأثیر دو نوع مختلف تمرین تناوبی شدید (HIIT) بر عوامل انعقادی‌خون و فیبرینولیز است.روش پژوهش: 24 دختر با میانگین سن 18/1±75/25 سال و وزن 27/6±51/74 کیلوگرم به‌صورت تصادفی به سه گروه تمرینی HIIT1 (8=n)، گروه HIIT2 (8=n) و گروه کنترل (8=n) تقسیم شدند. گروه HIIT1 در هر جلسه چهار ست دویدن 30 ثانیه‌ای با شدت 19 الی 20 میزان درک فشار (RPE) و دو دقیقه استراحت بین ست‌ها و گروه HIIT2 چهار ست دویدن 60 ثانیه‌ای با همان شدت و چهار دقیقه استراحت را انجام ‌دادند، تمرین، چهار‌هفته و سه جلسه در هفته اجرا شد. برای تحلیل داده‌ها از آزمون آنالیز واریانس (ANOVA) مخلوط بین‌گروهی و درون-گروهی در سطح معنی‌داری (05/0P<) استفاده شد.یافته ها: نسبت پلاکت به سلول‌های بزرگ (048/0p=) و میانگین حجمی پلاکت (001/0p=) تنها در گروه HIIT1 کاهش معنی‌دار داشت (05/0p<). فیبرینوژن در دو گروه تجربی کاهش معنی‌داری داشت (05/0p<)، اما تفاوت بین گروهی تنها بین گروه‌ HIIT1 و کنترل معنی‌دار بود (025/0=p). سطوح فعال‌کننده پلاسمینوژن بافتی و مهارکننده فعال‌کننده پلاسمینوژن بافتی نوع یک، در گروه‌های تجربی به ترتیب افزایش و کاهش معنی‌داری داشت (05/0p<). زمان نسبی ترومبوپلاستین فقط در گروه HIIT1 افزایش معنی‌داری داشت (042/0p=).نتیجه گیری: چهار هفته HIIT موجب کاهش شاخص‌های انعقادی و بهبود فرایند فیبرینولیز می‌شود. تمرین HIIT کوتاه‌مدت (30 ثانیه‌ای) با اقتصاد فعالیت بهتر و حجم کلی تمرین کمتر نسبت به HIIT میان‌مدت (60 ثانیه‌ای) فواید سودمندتری حاصل می‌کند.