حق بیمار بر محرمانگی اطلاعات پزشکی و گستره آن از منظر امامیه و اهلسنت
نویسندگان
1
2
3
doi
چکیده
یکی از اصول بنیادین در درمان، دریافت اطلاعات صحیح و کامل از بیمار است و این فرایند نیز تنها در سایه اعتماد بیمار به کادر درمان رخ میدهد. از این رو، رازپوشی و حفظ اسرار بیماران در نظام سلامت از جایگاه ویژهای برخوردار است، همانگونه که متون بهجایمانده در این زمینه گواه قدمت دیرینه آن است. در این میان، یکی از عوامل تحولساز در زمینه نهادینهکردن لزوم حفظ اسرار بیماران، نگرش «حقمدارانه» به امر محرمانگی مدارک پزشکی است؛ زیرا از سویی در سایه این «حق» میتوان نوعی ضمانت اجرایی را به تصویر کشید و از سوی دیگر تعیین گستره این حق گامی اساسی در ارتقاء امنیت سلامت فرد و جامعه است، زیرا گاهی اقتضای برخی از مصالح، نوعی الزام به افشاگری است که نتیجه آن تزاحم میان حق بر محرمانگی اطلاعات با حق بر افشای اطلاعات بیمار است. بر این اساس هدف این نوشتار، اثبات «حق بیمار بر رازداری و تبیین گستره آن» است. بنابراین، سؤال مطرح آن است که در تعالیم دینی، از چه مؤلفههایی میتوان برای الزامآوری به عنوان یک «حق» در راستای حفظ یا افشای اطلاعات بیمار بهره برد. نتایج نوشتار حاضر که با تکیه بر گردآوری اطلاعات به صورت کتابخانهای و روش توصیفی - تحلیلی سامان یافته است، نشان میدهد که محرمانه قلمداد شدن مدارک پزشکی به عنوان یک حق برای بیمار ثابت است، اما در شرایطی که رازداری سلامت بیمار، اطرافیان و یا جامعه را با مخاطره مواجه سازد، پزشک ملزم به رازداری نبوده، بلکه در برخی موارد موظف به اطلاعرسانی است.
