تبیین روابط ساختاری رابطه کیفیت روابط ابژهای و ناپایداری ازدواج براساس نقش میانجیگر توانمندی ایگو
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه روانشناسی، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران
2 استادیار، گروه روانشناسی، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران
3 استادیار گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد قم، قم، ایران
doi
10.22038/mjms.2020.46324.2683چکیده
هدف: هدف پژوهش حاضر تبیین رابطه کیفیت روابط ابژهای و ناپایداری ازدواج بر اساس نقش میانجیگر توانمندی ایگو بود.روش کار: پژوهش حاضر توصیفی-همبستگی از نوع تحلیل مسیر و ساختاری از معادلات بود. با استفاده از شیوه نمونهگیری در دسترس، 438 زوج از زوجین مراجعهکننده به مراکز مشاوره جهت اقدام برای جدایی انتخاب شدند و با در نظر گرفتن اصول مربوط به پژوهش، پرسشنامههای بیثباتی ازدواج (1997)،سیاهه روانشناختی قدرت ایگو استروم و همکاران(1997)، پرسشنامه روابط موضوعی بل(1995)، را تکمیل کردند. برای تحلیل دادهها از تحلیل مسیر و معادلات ساختاری استفاده شده است.نتایج: نتایج نشان داد که شاخص برازندگی حاصل از تحلیل عاملی تاییدی از برازش مدل اندازه گیری پژوهش با دادههای گردآوری شده حمایت نمود. ضریب مسیر کل بین کیفیت روابط ابژه ای و بی ثباتی ازدواج مثبت و در سطح 01/0 معنادار است. بین توانمندی ایگو و بی ثباتی ازدواج منفی و در سطح 01/0 معنا دار بود و در نهایت ضریب مسیر غیر مستقیم بین کیفیت روابط ابژه ای و بی ثباتی ازدواج مثبت و در سطح 01/0 معنا دار بود که نشان داد توانمندی ایگو به صورت مثبت معنادار رابطه بین روابط ابژهای و بیثباتی ازدواج را میانجیگری میکند. نتیجهگیری: توانمندی ایگو و کیفیت روابط ابژهای در مجموع 22 درصد از واریانس بیثباتی ازدواج را تبیین میکند. توانمندی ایگو میتواند ارتباط بین کیفیت روابط ابژهای با ناپایداری ازدواج را در بین زوجین متقاضی طلاق میانجیگری بکند.