تربیت به منزله یک سرمایة اجتماعی در پسامدرن
نویسندگان
1 گروه علوم تربیتی، دانشکدۀ علوم انسانی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران
2 گروه فلسفه تعلیم و تربیت، دانشکدۀ علوم انسانی، واحدساری، دانشگاه آزاداسلامی، ساری، ایران
3 گروه مدیریت امورمنطقهای و امور عمومی، دانشکدۀ مدیریت و حسابداری، پردیس فارابی دانشگاه تهران، تهران، ایران
4 گروه علوم تربیتی، دانشکدۀ علوم انسانی، واحد ساری، دانشگاه آزاداسلامی، ساری، ایران
doi
10.22059/jscm.2023.360186.2423چکیده
هدف از پژوهش حاضر بررسی تربیت به مثابة یک سرمایة اجتماعی در پسامدرن است. این پژوهش از نوع کتابخانهای و مبتنی بر مقالات و رفرنسهای داخلی و خارجی است. نتایج پژوهش بیانگر این مطلب است که پسامدرنیسم از آنجا که دیدگاهی منتقدانه در برابر معضلات و بنبستهای مدرنیته دارد معتقد است مدرنیته قادر به پاسخگویی به بسیاری از نیازهای بشری نمی باشد و از دیدگاه تربیتی ایدههای جدیدی را مطرح کرده که باعث تشخیص ضعفها و بحرانهای نظام آموزشی مدرنیسم شده است؛ از جمله بهرهگیری از روش ساختارزدایی متون آموزشی، حمایت از محلیگرایی و منطقهای شدن در نظام آموزشی، توجه به عنصر دیگری در تعلیم و تربیت، توجه خاص به نقد و انتقاد، توصیه به آموزش و پرورش گفتوگومحور، تأکید بر روشهای کیفی تحقیق در زمینة علوم انسانی و علوم تربیتی محل نقد و انتقاد و بازنگری می باشد.در نهایت میتوان گفت شناسایی آموزههای تربیتی پستمدرن و پی بردن به نقاط قوت و ضعف آن میتواند به افزایش آگاهی و ارتقای سطح دانش مربیان و متربیان برای مواجهه با این نحلة فکری کمک کند.