علم وکمال انسانی
نویسندگان
1 استاد و رئیس گروه فلسفه علم دانشگاه صنعتی شریف
doi
10.30465/srs.2025.52551.2231چکیده
علم یک تلاش سامانمند انسانی برای فهم جهان فیزیکی است. فعالیت علمی توسط انسان انجام میشود و در خلاء انسانی فاقد معنا است. امّا بلافاصله این سؤال مطرح است که چرا انسانها بدنبال دانش طبیعت هستند؟ خود علم نمیتواند پاسخی برای این سؤال فراهم کند. یک چهارچوب جامعتر، یک جهانبینی، لازم است تا بتوان به این سؤال پاسخ گفت. درواقع جهانبینی است که کل فعالیت انسانی، ازجمله فعالیت علمی، را شکل میدهد، و این جهانبینی دانشمند است که هدف وی از تعقیب فعالیت علمی را معنادار میسازد.این مسأله که آیا علم خودش میتواند زندگی فردی و اجتماعی مطلوبی برای ما فراهم کند یا نه، سؤالی بود که در گفتگوی بین مورتیمر اَدلر، فیلسوف آمریکائی، و برتراند راسل در 1940 مطرح شد(1). راسل معتقد بود که دانش علمی تنها نوعِ معتبر دانش است