پدیدارشناسی خودسوزی در میان زنان با تجربه ازدواج خونبس: مورد مطالعه قوم بختیاری، استان خوزستان
نویسندگان
1 گروه مشاوره، واحد خمینی شهر، دانشگاه آزاد اسلامی، خمینی شهر، ایران.
2 گروه روان شناسی بالینی،دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.
3 گروه، مشاوره خانواده، دانشگاه هرمزگان، هرمزگان، ایران.
4 گروه روانشناسی عمومی، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران.
5 گروه مشاوره خانواده، دانشگاه پیام نور، اصفهان، ایران.
doi
10.22038/mjms.2020.22460چکیده
مقدمه هدف از پژوهش حاضر پدیدارشناسی خودسوزی در میان زنان با تجربه ازدواج خونبس بود. روش کار روش پژوهش حاضر کیفی از نوع پدیدارشناختی بود. نمونه مورد مطالعه شامل 30 نفر از زنان متأهل 18 تا 50 سال استان خوزستان با تجربه خودسوزی در سال 1399 بودند که ازدواج آنها براساس خونبس انجام گرفته بودند که به روش نمونهگیری هدفمند تا حد اشباع انتخاب شدند. سپس با آنها مصاحبه نیمهساختاریافته به عمل آمد، در نهایت مصاحبهها کلمه به کلمه پیادهسازی شده و به روش پدیدارشناسی تفسیری تأویلی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج در این مطالعه 3 مضمون اصلی و چند مضمون فرعی شناسایی شد: 1) هیجانات، همچون خشم، حقارت، تنفر و ناامیدی؛ 2) ارتباط با آشنایان، همچون ارتباط با خانواده همسر، ارتباط با دوستان و خویشاوندان و ارتباط با خانواده خود و 3) ارتباط با همسر، همچون رابطه عاطفی، رابطه جنسی و رابطه فیزیکی. نتیجهگیری با توجه به یافتهها میتوان گفت خودسوزی تحتتأثیر ویژگیهای ارتباطی و هیجانات رابطه زناشویی قرار گرفته است؛ لذا ضروری است برای افراد با ازدواج اجباری دارای مشکلات روانشناختی، یک سیستم حمایتی فراهم شود.
