بررسی جایگاه مالیات در قراردادهای بالادستی نفتی ایران و لزوم اصلاح مقررات در این زمینه
نویسندگان
1 دانشیار، دانشکده حقوق، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری، دانشکده حقوق، دانشگاه تهران: پردیس بین المللی کیش، کیش، ایران
doi
10.48308/jlr.2020.185201.1687چکیده
علیرغم گذشته سالهای متمادی و تغییرات شگرف صنعتی در دنیای مدرن، امروزه نیز به مانند ایام گذشته درآمدهای ناشی از فروش مواد اولیه، همچنان به عنوان یکی از منابع اصلی درآمد کشورهای در حال توسعه است. در این میان نفت و فرآوردههای نفتی نیز همچنان به عنوان یک ماده اولیه و مهم همچنان مطرح میباشد. به موازات منابع معدنی و اهمیت نقش آنها در میزان درآمد کشورهای دارای این منابع، مالیات نیز از جمله درآمدهای اصلی کشورهای میزبان در سرمایهگذاریهای خارجی و بالاخص قراردادهای نفتی بوده و در عین حال، میزان مالیات به طور مستقیم بر تصمیم شرکتهای نفتی بر مشارکت یا عدم مشارکت در استخراج منابع مختلف از جمله پروژههای نفتی موثر است. بنابراین با توجه به درآمد هنگفت ناشی از استحصال این منابع و سرمایهگذاری راجع به آنها و مالیات تعینی بابت درآمدهای حاصل از آن پروهها ، تعیین ساز وکار مناسب برای دریافت مالیات، یکی از تصمیمات مهم و تاثیرگذار بر روند ورود سرمایه به کشورهای در حال توسعه و میزان درآمد آنها است. در این مقاله ضمن نقد رویه عملی دولت ایران در اخذ مالیات به بررسی جایگاه مالیات در قراردادهای آی پی سی و مشکلات موجود در این خصوص خواهیم پرداخت. در انتهای این مقاله مشخص خواهد شد که ساز و کار مالیاتی موجود در قراردادهای آی پی سی، به منظور تشویق سرمایهگذاری در صنعت نفت ایجاد شده، اما ظاهرا با برخی از اصول مالیاتی کشور تطابق کاملی ندارد.