ویژگیها و روشهای تاریخنگاری در عصر ممالیک (648 تا 923 ه.ق.)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری تاریخ و تمدن اسلامی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکزی، تهران، ایران
2 دانشیار گروه تاریخ، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکزی، تهران، ایران
3 استادیار گروه تاریخ، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22034/jis.2023.293695.1682چکیده
تاریخنگاری اسلامی از قرن هفتم تا دهم هجری در غرب جهان اسلام با رونق و رشد فزایندهای مواجه شد، بهویژه در ایام ممالیک، مصر شاهد دگرگونیهای فرهنگی و آموزشی شگرفی بود. با مطالعه متون تاریخی محل توجه اندیشمندان علم تاریخنگاری و مهاجرت مورخان از شرق که تجارب ارزندهای داشتهاند، و با انتقال مراکز آموزشی از بغداد به قاهره، و نیز بررسیهای انجامشده بالندگی و افتخار بزرگی برای جهان اسلام رقم زدند و دومین مرحله طلایی را در فرهنگ و تمدن اسلامی به وجود آوردند. حال این پرسش مطرح است که: تاریخنگاری در دوره ممالیک از چه ویژگیها و روشهایی برخوردار بوده است؟ این پژوهش با تکیه بر منابع دست اول و نیز با مطالعات و تحقیقات به روش توصیفیتحلیلی، قصد دارد در غرب جهان اسلام چگونگی شکلگیری و تأثیر تاریخ تاریخنگاری، ورود فقها به تاریخنگاری، استفاده از گونههای منابع تاریخنگاری، شرححالنویسی، تلخیص، تتمه، ذیل، و مختصرنویسی را بر رشد و رونق تاریخنگاری بررسی و تحلیل کند.