نص بر امامت ائمه اهل بیت (ع) از منظر اصحاب اجماع امامین صادقین (ع)
نویسندگان
1 دانشیار گروه مذاهب کلامی، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران
2 دانشجوی دکتری مذاهب کلامی، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران
3 استادیار گروه شیعهشناسی، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران.
doi
چکیده
امروزه شیعه امامیه تنها راه نصب امام را نصّ جلی و خفی یا انجامدادن معجزه که نوعی نص فعلی است میداند و درباره ضرورت تعیین و نصب امام از طرف خدا و معرفی او با نص نبی یا امام پیشین، دلایل و براهین عقلی و نقلی متعددی مطرح میکند. برای اثبات و شناخت صفاتی مانند علم و عصمت که برای امام ضروری است، هیچ راهی جز تعیین الاهی و معرفی پیامبر وجود ندارد. بر این اساس، هر فردی که پیامبر (ص) بر امامت او تصریح و تنصیص کرده باشد امام است. اصحاب اجماع امامین صادقین (ع) از ثقهترین شیعیان عصر حضورند که میتوان به استناد باورهایشان در آن دوران، ریشههای تاریخی باور کنونی بر امامت را در دوره حیات ائمه (ع) پیجویی کرد. بر اساس وقایع تاریخی، ابراز عقاید و مناظرات ایشان با سایرین، میتوان به این واقعیت دست یافت که به رغم نظر برخی از متفکران شیعی معاصر، در زمینه باور بر امامت ائمه اهل بیت (ع)، در بدنه عمومی جامعه شیعی تطوری خاص که حکایتگر تکامل در این باور باشد به دست نمیآید و غالب شیعیان عصر حضور نیز همچون شیعیان امروز به منصوص از سوی خدا و رسولبودن امامان باور داشتهاند.
