ثبت قرارداد لیسانس علامت تجاری: ضرورتها، شرایط و آثار
نویسندگان
1 گروه حقوق تجارت بینالملل، مالکیت فکری و فضای مجازی، دانشکدة حقوق، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
2 گروه حقوق تجارت بینالملل، مالکیت فکری و فضای مجازی، دانشکدة حقوق، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
doi
10.22059/jolt.2023.343362.1007126چکیده
ثبت و انتشار قرارداد لیسانسِ علامت ابزاری است که نظامهای حقوقی با هدف تضمین امنیت معاملات و حمایت از اشخاص ثالث مقرر کردهاند. دیدگاه کشورها دربارة شرایط ثبت، از جمله متقاضی و مدارک لازم و محتوای قرارداد، یکسان نیست و همین موضوع تفاوتِ نظرگاه کشورها را در زمینة آثار ثبت قراردادـ از جمله امکان انتساب استفادة لیسانسگیرنده به مالک، حق لیسانسگیرنده بر طرح دعوی نقض، وضعیت معاملات معارض مالکـ رقم زده است. با این حال، فصل مشترک این دیدگاهها را میتوان «قابلیت استناد به قرارداد در برابر اشخاص ثالث» دانست. در نوشتار حاضر، در کنار ضرورتهای ثبت، شرایط و آثار ثبت لیسانس در پرتو معاهدة سنگاپور، مقررة علامت تجاری اتحادیة اروپا، و حقوق ایران بررسی شده و با استفاده از یافتهها تلاش شده دیدگاه قانونگذار در قانون سال 1386 و «طرح حمایت از مالکیت صنعتی» سال 1400 در خصوص تدوین نظام ثبتی بایسته برای قراردادهای لیسانسِ علامت نقد و بررسی شود. در پایان نیز پیشنهاد مناسب ارائه خواهد شد. بر اساس یافتههای این نوشتار، لزومی به ثبت رسمی قراردادِ لیسانس احساس نمیشود و ترجیح این است که قراردادهای لیسانس عادی، هم از سوی لیسانسدهنده هم از سوی لیسانسگیرنده، بدون الزام به ارائة همة مفاد قرارداد، در ادارة مالکیت صنعتی قابل ثبت باشند.
