فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه و هدف: اختلال اوتیسم در دهه گذشته به طور چشمگیری افزایش یافته و در حال تبدیل شدن به یک تهدید اپیدمی جهانی است که احتمالا فعالیت ورزشی می‌­تواند یک روش غیردارویی برای کاهش اوتیسم باشد. از اینرو هدف از پژوهش حاضر تأثیر یک دوره تمرین شنا بر سطوح هورمون‌های پروژسترون و کورتیکوسترون در موش‌های ماده بالغ مدل اوتیسم بود.مواد و روش­‌ها: موش­‌های ماده و نر نژاد C57BL6 پس از دو هفته سازگاری با محیط، به منظور جفت­‌گیری درون یک قفس قرار داده شدند. سپس به منظور ایجاد بیماری در موش­‌ها، حیوانات در روز 12 بارداری به دو گروه کنترل و اوتیسم تقسیم شدند. در گروه اوتیسم، موش‌­های باردار یک دوز 600 میلی­‌گرم بر کیلوگرم به صورت صفاقی داروی والپروات دریافت کردند. پس از آن اجازه داده شد تا فرزندان بدنیا بیایند. حیوانات در سن نوجوانی به 3 گروه و هر 10 سر (اوتیسم بدون ورزش، اوتیسم با ورزش، کنترل) تقسیم شدند. حیوانات از سن 28 روزگی تا سن 56 روزگی به مدت 8 هفته (56 روز) تحت انجام ورزش شنا قرار گرفتند. اندازه‌گیری سطوح هورمون‌های پروژسترون و کورتیکوسترون به روش الایزا اندازه‌­گیری شد.یافته‌ها: نتایج نشان داد تفاوت میزان کورتیکوسترون در بین گروه‌­ها معنی‌دار بود (0.05>P). نتایج نشان داد که گروه تمرین + اوتیسم نسبت به گروه اوتیسم کاهش معنی‌داری در میزان کورتیکوسترون نشان داده است. همچنین تفاوت معنی‌داری در سطوح پروژسترون، میان گروه‌های مورد مطالعه مشاهده شد (0.05>P). نتایج نیز نشان داد گروه تمرین + اوتیسم نسبت به گروه اوتیسم کاهش معنی‌داری در میزان پروژسترون داشته است (0.05>P).بحث و نتیجه‌گیری: به نظر می‌سد، ورزش شنا بتواند سطوح هورمون‌های پروژسترون و کورتیکوسترون را کاهش دهد و برای افراد مبتلا به اختلال اوتیسم مفید باشد.