فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

نیکی در زمرۀ بارزترین آموزه‌های دینی - اخلاقی در همۀ ادیان الهی از جمله دیانت زرتشتی است. هرچند این آموزه در سنت‌های مختلف دینی منزلتی والا دارد، در ابعاد و سطوح متفاوتی به آن پرداخته ‌شده است. پژوهش حاضر به شیوۀ توصیفی - تحلیلی و با استناد به متون مقدس - اوستا و ادبیات پهلوی - نخست در پی تبیین نقش محوری و شاخص این آموزه در الهیات زرتشتی و سپس طرح جایگاه ممتاز نیکوکاری و گونه‌های آن در ادبیات مقدس زرتشتیان است. یافته‌های این تحقیق نشان می‌دهد آموزۀ نیکی در آیین زرتشتی به ‌گونه‌ای متمایز از دیگر ادیان جهان، فراتر از یک توصیۀ ایمانی - اخلاقی، ارتباطی وثیق با طیف وسیعی از باورهای بنیادین دینی دارد و نقشی جوهری در الهیات این دین ایفا می‎کند. در آیین زرتشتی، اهورا‌مزدا ذات و سرچشمۀ نیکی است که اراده‌اش بر تحقق شهریاری نیکی در عالم تعلق‌ گرفته است و در این راه نقش کارگزاران او یعنی اَشُو زرتشت، اَمشاسپَندان، ایزدان، اَشَوَنان و فرشگردکرداران در برپایی این جهان آرمانی، بر مبنای این آموزه معنا پیدا می‌کند و تبیین می‌شود.