بررسی ارتباط بین خودمراقبتی با شفقت به خود، ذهن‌آگاهی، خودآگاهی و خودشناسی انسجامی در دانشجویان

نویسندگان

1 کارشناسی ارشد روان‌شناسی عمومی، گروه روان‌شناسی، واحد شاهرود، دانشگاه آزاد اسلامی، شاهرود، ایران

2 دانشیار معلم، دکتری روان شناسی عمومی، آموزش و پرورش، تهران، ایران (نویسنده مسئول)

doi
10.22038/mjms.2023.23775
چکیده

مقدمه: هدف از این پژوهش بررسی ارتباط بین خودمراقبتی با شفقت به خود، ذهن‌آگاهی، خودآگاهی و خودشناسی انسجامی در دانشجویان بود. روش پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی بود روش کار:  جامعۀ آماری کلیۀ دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد شاهرود در سال 1402 بود. روش نمونه‌گیری به شیوه تصادفی ساده خواهد بود. پرسشنامه‌های تحقیق شامل پرسشنامه خود مراقبتی دیابت توبرت وگلاسکو (2002)، پرسشنامه ذهن آگاهی بائر و همکاران (2006)، پرسشنامه استاندارد مقیاس خودشناسی انسجامی (ISK، قربانی، واتسون و هارگیس، 2008؛ به نقل از جلیلی راد، 1393)، پرسشنامه خودآگاهی خصوصی بود. جهت تجزیه‌وتحلیل داده‌های تحقیق از آزمون رگرسیون چندگانه و همبستگی پیرسون استفاده شد. تمام عملیات آماری پژوهش با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 25 با سطح معنی­داری 05/0>P در نظر گرفته شد.نتایج: نتایج نشان داد که بین متغیرهای خودمراقبتی با شفقت به خود (250df= ،001/0>p ،26/0r=)،  بین خودمراقبتی با ذهن آگاهی (250df= ،001/0>p ،79/0r=)، بین خودآگاهی با خودمراقبتی (250df= ،001/0>p ،32/0r=)، بین خودشناسی انسجامی با خودمراقبتی (250df=،001/0>p ،67/0r=) رابطه مثبت معناداری وجود داردنتیجه گیری: با توجه به نتایج تحقیق می‌توان گفت که بین خودمراقبتی با تمامی متغیرهای پژوهش ارتباط مثبت معنی‌داری وجود دارد. پیشنهاد می‌گردد در این راستا تحقیقات بیشتری در صورت بگیرد.