بازبینی ترجمههای فارسی از برگردان تکامدها در خطبههای نهجالبلاغه (خوانش ترجمههای انصاریان، دشتی، دینپرور، شهیدی و آیتی)
نویسندگان
1 استادیار زبان و ادبیات عربی دانشگاه اراک، اراک، ایران.(نویسنده مسئول)
2 دانشجوی دکتری زبان و ادبیات عربی، دانشکدگان فارابی، دانشگاه تهران، قم، ایران.
3 کارشناسیارشد زبان و ادبیات عربی دانشگاه کاشان، کاشان، ایران.
doi
چکیده
از برجستهترین و بارزترین نمودهای یک نویسه که آن را از متون دیگر متمایز میسازد استفاده از الگوهای خاص زبانی است. نهج البلاغه نیز از این قاعده مستثنی نبوده و با کاربست تکامد توانسته سبک منحصر به فرد خود را خلق کند. ترجمه این جنس مفردات نهج البلاغه به دلیل دشواری در فهم معنا، نیاز به معناشناسی دارد و بهترین نوع آن معناشناسی توصیفی است؛ چرا که در سیاق جمله و از رهگذر روابط جانشینی و همنشینی یک واژه با واژگان و عبارات دیگر و از طریق کتب لغت است که میتوان به معنای اصلی اینگونه تعابیر دست یافت. پژوهش حاضر، از رویکرد تطبیقی _ توصیفی بهره جسته و نگارندگان به دنبال آنند که با مقایسه ترجمه واژگان یا عبارات دارای تکامد به آسیب شناسی موردی برگردانها پرداخته و به مخاطب نشان دهند که از میان ترجمههای فارسی کدام عملکرد بهتری نسبت به سایرین داشته است. نویسندگان جستار پیش رو، برای آشنایی مخاطب با ترجمه واژگان یا عبارات تکامدی در پایان هر گزاره یا جمله، ترجمهای را تحت عنوان ترجمه پیشنهادی ارائه نمودهاند. نتایج حاصله، حاکی از آن است که به غیر از دینپرور اکثر مترجمان فارسی زبان در برگردان این رویه متنی دچار ساده انگاری شدهاند و این اهمال سبب عدم انتقال دقیق سبک خاص نهج البلاغه در ترجمهها شده است.
