رویکرد حقوق ایران در خصوص میانجیگری برخط
نویسندگان
1 استادیار گروه حقوق خصوصی، دانشکدة حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران
2 استادیار گروه حقوق خصوصی، دانشکدة حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران
3 دانشجوی دکتری حقوق خصوصی، دانشکدة حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران
4 استادیار گروه حقوق خصوصی، دانشکدة حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران
doi
10.22059/jolt.2022.329365.1007023چکیده
میانجیگری به دلیل ایجاد امکان حلوفصل دعوا به صورت مسالمتآمیز و تعیین نتیجة دعوا توسط خود طرفین روشی مناسب جهت حل اختلافات است. میانجیگری برخط در اختلافات مربوط به تجارت الکترونیک این امکان را برای اشخاص و فعالان تجاری فراهم میسازد که بهرغم بعد مسافت و عدم امکان ملاقات حضوری دعوای خود را به صورت مسالمتآمیز حلوفصل کنند. در پژوهش حاضر، میانجیگری برخط از منظر «مفهوم و ویژگیها»، «مزایا»، «معایب»، «فرایند»، «دعاوی قابل ارجاع»، «اجرای نتیجه»، و «راهکارهای موجود جهت پیشرفت» مورد بررسی قرار گرفت تا با روشن شدن جوانب حقوقی مختلف روش حل اختلاف یادشده اشخاص بتوانند در خصوص مناسب بودن استفاده از این روش حل اختلاف تصمیم بگیرند. مقالة حاضر به این نتیجه نائل آمد که با توجه به ظهور تکنولوژیهای متعدد استفاده از میانجیگری برخط میسر است. در عین حال فقدان قابلیت اجرایی نتیجة میانجیگری برخط در اکثر موارد و فقدان تضمین برای عدم افشای اطلاعات محرمانه در فرایند حل اختلاف آن جزء مشکلات اساسی روش یادشده است که با وضع قوانین جامع و آموزش میانجیان میتوان این مشکلات را برطرف کرد.