فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

چکیده:پژوهش حاضر با هدف بررسی و مقایسه تأثیر چهار هفته تمرین مقاومتی سنتی و استراحت–وقفه، به‌تنهایی و در ترکیب با غوطه‌وری در آب سرد پس از تمرین، بر بیان ژن‌های کلیدی mTOR (مسیر آنابولیک) و VEGF و HIF-1 (نشانگرهای آنژیوژنیک) در عضلات مردان جوان غیرورزشکار انجام گرفت.۲۰ مرد جوان غیرورزشکار (۱۷ تا ۲۵ سال) در یک مطالعه نیمه تجربی به طور تصادفی در پنج گروه تقسیم شدند. پروتکل‌های مقاومتی شامل سه حرکت اصلی پایین‌تنه (پرس پا، پشت‌پا و جلوپا) با شدت ۷۰ تا ۸۰ درصد یک تکرار بیشینه به مدت ۴ هفته بود. غوطه‌وری در آب سرد به صورت تناوبی (۴ دقیقه در ۳ دوره) اجرا شد. بیان ژن‌های mTOR، VEGF و HIF-1 از طریق تکنیک PCR Real Time و از نمونه‌های خون قبل و پس از دوره تمرینی اندازه‌گیری شد. داده‌ها با استفاده از آزمون‌های آنالیز واریانس تک عاملی و تعقیبی LSD در سطح معناداری ۰.۰۵≥p تحلیل گردید. نتایج نشان داد که ترکیب تمرین مقاومتی سنتی همراه با غوطه‌وری در آب سرد مؤثرترین پروتکل بود و منجر به افزایش معنادار در بیان هر سه ژن mTOR (P=0.001 نسبت به کنترل)، VEGF (P=0.0001 نسبت به کنترل) و HIF-1 (P=0.019 نسبت به کنترل) در مقایسه با سایر گروه‌های تمرینی شد. در مقابل، پروتکل استراحت–وقفه (به‌تنهایی یا با غوطه‌وری در آّب سرد) نتوانست بیان ژن mTOR را به طور معناداری افزایش دهد. بر خلاف انتظارات رایج مبنی بر تضعیف سیگنالینگ آنابولیک در شرایط سرما، ترکیب تمرین مقاومتی سنتی و غوطه‌وری در آب سرد سبب ایجاد یک پاسخ هم‌افزای مولکولی در مردان غیرورزشکار شد و مسیرهای هایپرتروفی و آنژیوژنز را همزمان و بهینه تحریک کرد، که این پاسخ از پروتکل شدید استراحت–وقفه برتر بود. به نظر می‌رسد این روش می‌تواند در طراحی برنامه‌های تمرینی اولیه برای جمعیت غیرورزشکار جهت ارتقاء سازگاری‌های عضلانی و عروقی مورد توجه قرار گیرد.