اثربخشی رویکرد درمان وجودی بر خودکنترلی و خودنظم‌جویی و عاطفه مثبت و منفی دانش‌آموزان تحت حمایت کمیته امداد امام خمینی (ره) در سال 1402-1403 (مطالعه موردی: ثلاث باباجانی)

نویسندگان

1 کمیته امداد امام خمینی(ره)، ثلاث باباجانی، کرمانشاه

2 کمیته امداد امام خمینی(ره)، ثلاث باباجانی، کرمانشاه

doi
10.22034/edj.2025.2059610.1044
چکیده

هدف این تحقیق، بررسی اثربخشی رویکرد درمان وجودی بر خودکنترلی و خودنظم‌جویی و عاطفه مثبت و منفی دانش‌آموزان تحت حمایت کانون امداد ولایت شهرستان ثلاث باباجانی در سال 1402-1403 است. روش تحقیق از نوع نیمه تجربی (طرح پیش آزمون، پس آزمون، پیگیری با گروه کنترل) است. جامعه آماری شامل دانش‌آموزان تحت حمایت کانون امداد ولایت شهرستان ثلاث باباجانی در سال 1402-1403 به تعداد 60 نفر بود و کل 60 نفر نظر به تعداد کم افراد جامعه به‌عنوان حجم نمونه با روش نمونه‌گیری کل شمار انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده‌ها پرسشنامه‌های خودکنترلی اشنایدر(1974)، خودنظم‌جویی پینتریچ و دی گروت(1991) و عاطفه مثبت و منفی واتسون و همکاران(1998) بود. پروتکل استفاده‌شده شامل هشت جلسه 45 دقیقه‌ای درمان وجودی دانش‌آموزان بود. تجزیه و تحلیل داده‌ها با استفاده از نرم افزارSpss24 انجام گرفت و از آزمون کلموگروف ـ اسمیرنوف برای بررسی نرمال‌بودن داده‌ها و آزمون تحلیل کوواریانس جهت آزمون فرضیه‌های پژوهش استفاده شد. یافته‌ها نشان دادند که رویکرد درمان وجودی بر خودکنترلی و خودنظم‌جویی و عاطفه مثبت و منفی دانش‌آموزان عضو کانون امداد ولایت شهرستان ثلاث باباجانی در سال 1402-1403 اثر معنادار دارد(5 % P<). بر این پایه، مداخله درمان وجودی با آموزش و کمک به بهبود و رشد خودکنترلی و خودنظم‌جویی و عاطفه مثبت و بهبود و کاهش عاطفه منفی نقش مؤثر در موفقیت و بهبود عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان دارد.