صلح با کفار غیرکتابی از دیدگاه فقهای مذاهب اسلامی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری حقوق و فقه مقارن، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران
2 استادیار گروه دائرةالمعارفهای علوم قرآنی، پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی، قم، ایران
3 استادیار گروه حقوق و فقه مقارن، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران
doi
10.22034/jid.2022.136688.1589چکیده
آرامش و صلح میان انسانها یکی از آموزههای آرمانی اسلام است که تعالیم دینی بر آن تأکید کرده است، ولی با توجه به اوضاع و احوال حاکم میان مسلمانان و کفار غیر اهل کتاب، درباره انعقاد پیمان صلح میان آنها بین فقهای مذاهب اسلامی دو دیدگاه حداکثری و اعتدالی به چشم میخورد. علمای متقدم جهاد با کفار غیرکتابی را تا زمان اسلامآوردن آنها یا کشتهشدنشان واجب میدانند و انعقاد پیمان ترک نزاع با آنها را جز در حالت ضرورت جایز نمیدانند. اما عدهای از متأخران قتال را فقط با کافران اهل فتنه و تعدی، و ناقضان پیمان جایز میشمرند و معتقدند صلح یا باقیماندن بر پیمانِ سازش با کافرانِ غیرفتنهگر و ناقض پیمان که خواهان صلح و زندگی مسالمتآمیز با مسلماناناند جایز است. دیدگاه اخیر با مجموع تعالیم اسلامی تطابق بیشتری دارد. از اینرو در این پژوهش ضمن مطرحکردن دلایل دیدگاه نخست و نقدشان، دیدگاه اخیر با استناد به دلایل متعددی از قرآن، روایات و سیره به اثبات رسیده است.