بررسی امکان صلاحدید قضایی در خودداری از اجرای اجباری تعهد در حقوق هلند و ایران

نویسندگان

1 استادیار گروه حقوق خصوصی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد ساری، ساری، ایران

doi
10.22059/jolt.2022.336709.1007064
چکیده

با اینکه مطابق اصل رومی «قرارداد باید نگهداری شود»، که الهام‌بخش قانون مدنی هلند است، اولویت اجرای اجباری تعهد بر روش‌های جبرانی، مانند جبران خسارت و فسخ، در حقوق این کشور پذیرفته شده است، با سکوت قوانین موضوعه در این مورد، دیوان عالی این کشور اعمال آن را به دو وصف «علی البدلی بودن» و «متناسب بودن» مقید کرد. به این معنی هرگاه مرجع قضایی با استفاده از طرق جبرانی، مانند صدور حکم به پرداخت خسارت و فسخ، بتواند خلل ناشی از نقض قرارداد را مرتفع کند، می‏تواند از صدور حکم به اجرای اجباری تعهد خودداری ورزد و صرفاً در صورتی چنین حکمی می‏دهد که منافعی که بستانکار از این راه می‏برد با زیان‌های وارد به بدهکار متناسب باشد. در حقوق ایران نیز به‌رغم برخی نصوص، که دلالت بر لزوم وفای به عقد و شرط دارد و به نظر برخی امتناع دادگاه از صدور حکم به اجرای اجباری تعهد پیش از متعذر شدن اجرا آن را غیرممکن می‏کند، در صورت نبودِ توازن میان منافع بستانکار و زیان بدهکار، قواعدی مانند لاحرج و لاضرر دست دادگاه را برای خودداری از صدور حکم به اجرای اجباری تعهد باز می‏گذارد.