مدل ساختاری دردهای شکمی روان تنی کودکان 10 تا 12 سال بر اساس رابطه والد کودک و یادگیری اجتماعی بامیانجی گری مهارت های سازگاری

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری روانشناسی، گروه روانشناسی سلامت، دانشکده پزشکی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران

2 استادیار، مرکز تحقیقات رشد و نمو کودکان، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، ایران.

3 استادیار، گروه روانشناسی سلامت، دانشکده پزشکی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران

4 استادیار، مرکز توسعه پژوهش های بالینی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران

5 استادیار، گروه روانشناسی بالینی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی آجا، تهران، ایران.

doi
10.22034/pjms.2024.2031256.1143
چکیده

مقدمه: بیماری های مزمن مانند دردهای عملکردی شکم در کودک علاوه بر علایم جسمی، تغییرات روانی را ایجاد می کند که می تواند آسیب های ناشی از این بیماری را افزایش دهد. پژوهش حاضر با هدف بررسی دردهای شکمی روان تنی کودکان 10 تا 12 سال بر اساس رابطه والد کودک و یادگیری اجتماعی با میانجی گری مهارت های سازگاری انجام شد.روش کار: روش تحقیق حاضر مقطعی و معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل کلیه کودکان 10 تا 12 ساله مبتلا به اختلال درد عملکردی شکم شهر اصفهان در سال 1401-1402 بود. تعداد 179 کودک به روش نمونه گیری در دسترس از کلینیک های تخصصی اختلالات گوارشی شهر اصفهان بر اساس معیارهای ورود انتخاب شدند. ابزار جمع آوری داده ها شامل پرسشنامه های رابطه والد-کودک، یادگیری رفتارهای درد والدین فرم کوتاه، پرسشنامه رفتارهای مقابله ای کودکان (CCBQ) و شاخص تجدیدنظر شده درد شکم بود. تجزیه و تحلیل داده ها با کمک روش آماری معادلات ساختاری در نرم افزار SMART PLS-4 استفاده شد.یافته ها: یافته ها نشان داد که مهارت های سازگاری می تواند به طور غیرمستقیم و به طور معناداری رابطه بین والد -کودک و یادگیری اجتماعی با دردهای شکمی عملکردی کودکان را میانجی گری کند (0.05>P). مسیرهای رگرسیونی مستقیم رابطه والد- کودک و کنارآمدن ویرانگر به دردهای شکمی به ترتیب برابر با 0.17- و 0.24- و همچنین مسیرهای مستقیم رابطه والد-کودک و یادگیری اجتماعی به کنار آمدن با مشکل به ترتیب برابر با 0.34 و 0.23 بود که معنادار گزارش شد (0.05>P). از بین شش مسیر غیرمستقیم با میانجی گری نقش سه سبک سازگاری رفتاری، تنها دو مسیر غیرمستقیم رابطه والد کودک و کنارآمدن با مشکل دردهای شکمی با ضریب رگرسیونی برابر با 0.080- و 2.23=t، و یادگیری اجتماعی و کنارآمدن ویرانگر یا دردهای شکمی با ضریب رگرسیونی برابر با 0.050 و 1.99= t از لحاظ آماری معنادار بود (0.05>P).نتیجه گیری: وجود ارتباط مثبت و سالم بین والد و کودک به عنوان یک عامل محافظتی در برابر دردهای شکمی عملکردی عمل می کند. ایجاد یک فضای باز برای بیان احساسات و نیازهای آن ها و ارائه حمایت و پشتیبانی مناسب توسط والدین می تواند به بهبود مشکلات عاطفی، روانی و اجتماعی کودکان کمک کند.