ارتباط بین استحکام روانی با شادکامی در ورزشکاران جانباز و معلول شهر شیراز در سال 1395
نویسندگان
1 دانشگاه شیراز
2 دانشگاه شهید چمران
3 دانشگاه شیراز
doi
10.52547/jmj.15.3.3چکیده
مقدمه: در چند دهه اخیر جنبههای روانشناختی موردتوجه پژوهشگران حیطه جانبازان و معلولین قرارگرفته است، اما بررسی همزمان متغیرهای شادکامی و استحکام روانی، آنهم در ورزشکاران جانباز و معلول بررسی نشده است. پژوهش حاضر باهدف ارتباط بین استحکام روانی با شادکامی در ورزشکاران جانباز و معلول طراحی و اجرا شد. روش کار: روش اجرای پژوهش از نوع مقطعی- توصیفی بود. جامعه آماری این پژوهش کلیه ورزشکاران جانباز و معلول شهر شیراز در سال 1395 بودند که به روش نمونهگیری در دسترس تعداد 100 نفر انتخاب شدند و پرسشنامههای شادکامی آکسفورد آرجیل (1989) و استحکام روانی کلاف (2002) را تکمیل کردند. تحلیل دادهها با استفاده از ضریب همبستگی و تحلیل رگرسیون چندگانه با استفاده از نرمافزار SPSS نسخه 18 انجام شد. سطح معناداری (05/0>p < /span>) در نظر گرفته شد. یافتهها: نتایج نشان داد که ضرایب همبستگی بهدستآمده از رابطهی بین شادکامی با نمره کل استحکام روانی (453/0=r)، نمرات زیر مقیاسهای چالش (592/0=r)، تعهد (230/0=r)، کنترل هیجانی (258/0=r)، اعتمادبهنفس در توانایی (497/0=r) و اعتمادبهنفس بین فردی (228/0=r) معنادار هستند (05/0 >p < /span>)، اما ضریب همبستگی بین شادکامی با کنترل زندگی (184/0=r) معنادار نمیباشد (05/0<p < /span>). همچنین مشخص شد که از بین متغیرهای مستقل، دو متغیر چالش (350/0=r2) و اعتمادبهنفس در توانایی (450/0=r2)، پیشبین شادکامی هستند. نتیجهگیری: وجود ارتباط مثبت و معنادار بین استحکام روانی و شادکامی و بهویژه بالا بودن آنها در جانبازان و معلولین ورزشکار نشان میدهد که فعالیتهای بدنی ممکن است موجب افزایش استحکام روانی و شادکامی و بهطورکلی بهبود سلامت روانی در بین جانبازان و معلولین شود.