تأثیرات الگوی تعلق والدینی بر افسردگی و اعتماد به نفس دوره نوجوانی

نویسندگان

1 بخش مامایی، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی بوشهر، بوشهر، ایران

2 بخش آموزش بهداشت، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران

3 بخش پرستاری داخلی جراحی، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی بوشهر، بوشهر، ایران

4 بخش پرستاری بهداشت روان، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی بوشهر، بوشهر، ایران

5 بخش بهداشت عمومی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی بوشهر، بوشهر، ایران

doi
10.29252/jmj.10.1.7
چکیده

مقدمه: افسردگی و کمبود اعتماد به نفس به عنوان مهم‌ترین اختلال‌های روان‌شناختی، در نوجوانان در حال گسترش هستند. با این حال، مطالعات اندکی وجود دارند که به کشف رابطه بین الگوی تعلق والدینی با افسردگی و کمبود اعتماد به نفس نوجوانان آن‌ها پرداخته باشد. هدف این پژوهش تعیین تأثیر الگوهای مختلف تعلق والدینی بر میزان افسردگی و اعتماد به نفس نوجوانان شهر بوشهر بود. روش کار: در این مطالعه توصیفی - تحلیلی از نوع مقطعی، همه 482 نفر دانش آموز سال اول دبیرستان (246 دختر و 236 پسر) که از هشت دبیرستان شهر بوشهر، به صورت تصادفی خوشه ای ساده انتخاب شده بودند، به مجموعه ای از سه پرسش نامه روا و پایای افسردگی بک، اعتماد به نفس کوپر اسمیت و الگوی تعلق والدینی به صورت خود ایفاء پاسخ دادند. داده‌ها به وسیلۀ نرم افزار SPSS ویرایش 5/11، آمار توصیفی و آزمون تی مستقل مورد تحلیل قرار گرفتند. یافته‌ها: الگوی مراقبت والدینی بیش از الگوی حمایت والدینی با افسردگی و کمبود اعتماد به نفس در نوجوانان دختر و پسر در ارتباط است. در این حال، ترکیب دو الگوی مراقبت اندک و کنترل شدید دارای رابطه معناداری با افسردگی و کمبود اعتماد به نفس در نوجوانان دختر بود (01/0P<). نتیجه‌گیری: نتایج تأیید کردند که در دختران، الگوی ترکیبی مراقبت اندک و کنترل شدید، خطر افسردگی و کمبود اعتماد به نفس را بیش‌تر می‌کند. بر اساس نتایج حاصل باید تاکید شود که رفتار مناسب والدین با فرزند نوجوان خود، رفتاری است که نوجوان از آن احساس آزادی، عشق و حمایت کند.