پیشبینی بهزیستی ذهنی براساس ترس از ارزیابی منفی با میانجیگری خوداطمینانبخشی و خودانتقادی در دانشجویان
نویسندگان
1 دکتری روانشناسی بالینی، گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
2 شهریار شهیدی *: استاد گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.
3 استادیار گروه مطالعات بنیادین، پژوهشکده خانواده، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.
4 استاد گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.
5 دکتری روانشناسی، گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه الزهرا (س)، تهران، ایران
doi
10.22108/ppls.2025.143417.2586چکیده
هدف این پژوهش، پیشبینی بهزیستی ذهنی براساس ترس از ارزیابی منفی با میانجیگری خوداطمینانبخشی و خودانتقادی در دانشجویان بود. این مطالعه ازنظر روش پیمایشی، مقطعی بود و جامعه آماری آن شامل کلیه دانشجویان دانشگاه شهید بهشتی در سال تحصیلی 02-1401 میشد که از بین آنها، 291 نفر (178 زن و 113 مرد) با استفاده از روش نمونهگیری دردسترس انتخاب شدند. شرکتکنندگان مقیاسهای اشکال خودانتقادگری و خوداطمینانبخشی، بهزیستی ذهنی وارویک ادینبورگ و ترس از ارزیابی منفی - گویه مستقیم را تکمیل کردند. دادهها با استفاده از روش همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر تجزیهوتحلیل شدند. نتایج نشان داد مدل پیشنهادی پژوهش پس از اصلاح، از برازش قوی برخوردار است و بهزیستی ذهنی براساس ترس از ارزیابی منفی بهطور غیرمستقیم با میانجیگری خوداطمینانبخشی و خودانتقادی در دانشجویان پیشبینی میشود. اگرچه بین ترس از ارزیابی منفی و بهزیستی ذهنی همبستگی منفی معناداری یافت شد، ترس از ارزیابی منفی نتوانست بهطور مستقیم بهزیستی ذهنی را پیشبینی کند؛ بنابراین، میتوان نتیجه گرفت ارتقا خوداطمینانبخشی و کاهش خودانتقادی میتواند اثرات منفی ترس از ارزیابی منفی را کاهش و بهزیستی ذهنی در دانشجویان را افزایش دهد.
