ضرورت پلیس ویژۀ اطفال و نوجوانان در نظام دادرسی افتراقی

نویسندگان

1 استادیار گروه حقوق جزا و جرم شناسی، دانشکدۀ حقوق، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی

2 استادیار گروه حقوق جزا و جرم‏ شناسی، دانشکدۀ علوم انسانی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی

3 دانشجوی دکتری حقوق جزا و جرم‏ شناسی، دانشکدۀ علوم انسانی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی

4 استادیار گروه حقوق جزا و جرم ‏شناسی، دانشکدۀ علوم انسانی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی

doi
10.22034/jlvi.2024.2003231.1011
چکیده

تخصص‌گرایی در تمام امور به‌عنوان یک اصل اساسی در مشاغل و حرفه‌های امروزی مطرح شده است، به نحوی که دیگر نمی‌توان با دانش عمومی و تعاریف حاکم بر رفتارهای عمومی مشاغل و حرف مختلف نسبت به مسئولیت‌های آن انتظار پاسخ‌گویی داشت. بر همین اساس ضابطان قضائی نیز از این موضوع مستثنی نیستند، زیرا این پلیس علاوه بر جنبه‌های حرفه‌ای ارتباط مستقیمی با حقوق بشر و حفظ کرامت انسانی دارد، به نحوی که تخصصی شدن امور مربوط به ضابطان و دادرسی افتراقی در حوزۀ اطفال، نوجوانان، زنان و افراد با خصیصه‌های خاص به‌عنوان یک ضرورت در نظام کنونی مطرح می‌شود. لذا با توجه به تأکید قانونگذار خصوصاً در قانون آیین دادرسی کیفری مصوب1392 (مادۀ 31) بعضی اصول لازم دربارۀ این قشر در موارد ارتباطی با تأسیس پلیس ویژۀ اطفال و نوجوانان به نظر می‌رسد ساختار این نهاد در عدالت ترمیمی باید از نو تعریف و برای آن برخی اقدامات اساسی و ضروری درنظر گرفته شود. لذا در این مقاله به روش تحلیلی ـ توصیفی به بررسی عناصر اساسی وضعیت پلیس تخصصی اطفال و نوجوانان ناقض قانون در نظام دادرسی افتراقی و همچنین تأثیر آن‌ها در پیشگیری از جرائم به‌عنوان یکی از رسالت‌های مهم حقوق کیفری در عدالت ترمیمی پرداخته‌ایم.