سنجش شاخصهای توسعه پایدار در جهت شکلگیری توسعه پایدار محلهای در شهر مهاباد
نویسندگان
1 دانشیار جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد سمنان، سمنان، ایران
2 دانشجوی دکتری گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد سمنان، سمنان، ایران
3 استادیار جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد سمنان، سمنان، ایران
doi
10.22034/jsc.2018.87479چکیده
ناکامیها در دستیابی به اهداف توسعه پایدار در توسعههای شهری در دهههای اخیر موجب تغییر رویکرد برنامهریزان به سطح محلی گردیده است و اطلاع از وضعیت پایداری محلات گونههای بافت شهری میتواند نقشی مؤثر در برنامهریزیها و جهتگیریهای توسعه پایداری داشته باشد لذا این پژوهش به شیوه توصیفی- تحلیلی با هدف تحلیل وضعیت شاخصهای توسعه پایدار و پایداری محلات واقع در بافتهای گوناگون شهر مهاباد از حیث چهار نوع بافت قدیمی، میانی، بافت جدید و اسکان غیررسمی بر مبنای 5 شاخص اصلی (کالبدی، اجتماعی- فرهنگی، اقتصادی، خدماتی و زیستمحیطی) و 44 شاخص فرعی مستخرج، صورت گرفته که شاخصهای اصلی بهعنوان متغیر اصلی و پایداری محلات بهعنوان متغیر وابسته در نظر گرفتهشده و آزمون پیرسون و تحلیل واریانس دادههای بی مقیاس در محیط Spss و Excel نشان میدهد که بین سه شاخص اقتصادی، کالبدی و خدماتی، با شاخص تلفیقی همبستگی و رابطه معنیدار وجود داشته و همچنین تحلیل مسیر در نرمافزار Amos حاکی از ارتباط و تأثیر مستقیم و غیرمستقیم سه متغیر اصلی (شاخصهای خدماتی، اقتصادی، کالبدی) بر روی متغیر وابسته پایداری محلات بوده است سپس بر اساس مدل موریس محلات موردمطالعه رتبهبندی شده و نتایج مشخص میسازد رتبه محلات شکلگرفته در بافت میانی و قدیمی به دلیل نزدیکی به مرکز شهر و برخورداری بهتر، مطلوبتر و رتبه محلات جدید و اسکان غیررسمی که در دهههای اخیر توسعهیافتهاند در رتبههای پایینتری از لحاظ مقایسه قرارگرفتهاند.