تعهدات مالی شرکتهای نفتی بینالمللی (IOC) در قراردادهای بالادستی صنعت نفت و گاز ایران موسوم به IPC
نویسندگان
1 استادیار، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی: واحد دماوند، دماوند، ایران.
2 دکتری، دانشکده حقوق، دانشگاه آزاد اسلامی: واحد تهران مرکز، تهران، ایران. (نویسنده مسئول)
3 استاد گروه حقوق خصوصی، دانشکده حقوق، دانشگاه شهید بهشتی
doi
10.29252/jlr.2022.185122.1658چکیده
در نظام مالی قراردادهای بالادستی جدید نفتی ایران موسوم به IPC به علت سنگین بودن سرمایه، شرکت نفتی بینالمللی متعهد به حضور در کشور صاحب نفت و سرمایهگذاری کلان است. سابقاً در قراردادهای خدماتی موسوم به بیع متقابل پاداشها به صورت ثابت و هزینههای سرمایهای و غیرسرمایهای دارای سقف بسته بودند که موجب تضرر شرکتهای نفتی بینالمللی و درنتیجه عدم تمایل به حضور و سرمایهگذاری شرکتهای نفتی بینالمللی در صنعت نفت ایران میشد؛ برایناساس، قراردادهای بالادستی جدید نفتی ایران با تغییراتی که در این بخش از قراردادها به وجود آورد، به دنبال جذابیت و جذب سرمایهگذاران خارجی است؛ با این توضیح که برخلاف قراردادهای خدماتی موسوم به بیع متقابل، سقف هزینههای سرمایهای مستقیم و غیرمستقیم در این قراردادها باز هستند، ضمن اینکه پاداش سرمایهگذار در این قراردادها یک مبلغ ثابت نیست، بلکه با افزایش تولید، پاداش افزایش مییابد و این موضوع منجر به ترغیب و انگیزه بیشتر سرمایهگذار جهت استفاده از آخرین تکنولوژیهای موجود در صنعت نفت و تولید بهینه و در نهایت موجب افزایش تولید و افزایش منفعت اقتصادی برای دو طرف میشود. در این مقاله تعهدات مالی شرکتهای نفتی بینالمللی در قراردادهای بالادستی جدید نفتی موسوم بهIPC به صورت توصیفی – تحلیلی مورد بررسی قرار گرفته است
