تأثیر مشاهده همزمان هر دو نوع توهم بصری ابینگهاوس، بر ادراک، خودکارآمدی و یادگیری پرتاب دارت

نویسندگان

1 گروه رفتار حرکتی و مدیریت ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران

2 گروه رفتار حرکتی و مدیریت ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران

3 گروه رفتار حرکتی و مدیریت ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران.

doi
10.22089/spsyj.2025.18763.2632
چکیده

مقدمه: انتظارات افزایش‌یافته، عاملی کلیدی در نظریه یادگیری حرکتی بهینه است، اما اثرات آن در مهارت‌های هدف‌گیری با مداخلات آزمایشی مختلف هنوز به‌طور کامل بررسی نشده است. هدف این پژوهش بررسی تأثیر مشاهده همزمان هر دو نسخه توهم بصری ابینگهاوس، بر ادراک، یادگیری حرکتی و خودکارآمدی، در افراد مبتدی بود.روش: این مطالعه به‌صورت نیمه‌تجربی و با استفاده از روش نمونه‌گیری در دسترس انجام شد. 36 شرکت‌کننده پسر مقطع کارشناسی به‌طور داوطلبانه و تصادفی در گروه ادراک توهم کوچک (میانگین سنی 66/20) و ادراک توهم بزرگ (میانگین سنی 72/20) قرار گرفتند. پس از آشنایی با تکلیف، پیش‌آزمون (بدون توهم) و تمرینات پرتاب دارت (50 کوشش) اجرا شد. ادراک و خودکارآمدی پیش و پس از تمرین ارزیابی شدند. در آزمون یادداری 48 ساعت بعد، ادراک، خودکارآمدی عملکرد اندازه‌گیری شد. یافته‌ها: سطح یادگیری با تحلیل واریانس یک‌طرفه (پیش‌آزمون و یادداری) و عملکرد در مرحله تمرین با تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر، ادراک هدف و خودکارآمدی با تحلیل واریانس یک‌طرفه و با تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر بررسی شد. نتایج نشان داد که گروه در شرایط ادارک بزرگ‌تر از ادراک، خود‌کارآمدی و عملکرد بهتری در طول تمرین داشته است. با این حال، در آزمون یادداری، تفاوت معنی داری بین گروه‌ها مشاهده نشد.نتیجه‌گیری: با مشاهده همزمان توهمات می‌توان موقتاً بر عملکرد حرکتی اثر گذاشت؛ اما در غیاب توهمات بصری انتظارات و ادراک کاهش یافته و در پی آن دقت عملکرد کاهش می‌یابد. مطالعات آینده به تمرینات بیشتر در نمونه‌های متفاوت و اندازه‌گیری‌های دقیق‌تر در فاکتورهای انگیزشی مداخله‌گر بر یادگیری حرکتی نیاز می‌باشد.