بررسی تأثیر سرمایۀ اجتماعی بر تحلیلرفتگی با توجه به نقش تعدیلگر متغیرهای جمعیتشناختی و سازمانی (مورد مطالعه: مربیان نخبۀ فدراسیونهای ورزشی)
نویسندگان
1 استادیار، دانشکدة علوم ورزشی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران
2 دانشجوی دکتری، دانشکدة علوم ورزشی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران
3 استادیار، گروه تربیت بدنی، دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی، تهران، ایران
doi
10.22059/jscm.2022.341153.2277چکیده
اهمیت منابع انسانی در رشد و توسعه و بقای سازمانها بسیار روشن است. مربیان فدراسیونهای ورزشی در مقام مهمترین سرمایة انسانی نقش کلیدی و محوری در توسعه و ارتقای رشتههای ورزشی دارند. هدف این تحقیق بررسی تأثیر سرمایة اجتماعی، به مثابة وسیلهای برای افزایش کیفیت زندگی، بر فرسودگی شغلی، با در نظر گرفتن نقش تعدیلگر متغیرهای دموگرافیک، در مربیان فدراسیونها بود. روش تحقیق توصیفی و از نوع همبستگی بود. جامعة آماری پژوهش را مربیان نخبة فدراسیونهای شنا و تکواندو و بدمینتون به تعداد 223 نفر تشکیل دادند که با روش نمونهگیری تصادفی ساده با استفاده از جدول مورگان انتخاب شدند. برای تحلیل دادهها از آزمون کیاماُ اسپیرمن با کمک نرمافزار اسپیاساس 25 و معادلات ساختاری با نرمافزار پیالاس 3،2،8 استفاده شد. نتایج نشان داد بهرغم اینکه متغیرهای تعدیلگر جنسیت، تأهل، تحصیلات، و تجربه اثر معناداری بر تحلیلرفتگی شـغلی ندارند، متغیر سن اثر منفی و معنادار تعدیلگر بر رابطة بین سرمایة اجتماعی و تحلیلرفتگی شغلی دارد. همچنین مدل از برازش مناسبی برخوردار بود. فرسودگی شغلی هزینههای کلانی برای سازمانها از نظر نیروی انسانی در بر دارد که موجب ضرر و زیان مالی و جسمی و روانی در سازمانها میشود. بر اساس یافتههای مطالعه، پیشنهاد میشود فدراسیونهای ورزشی با ایجاد بستر افزایش سرمایه اجتماعی زمینه کاهش تحلیل رفتگی مربیان نخبه را فراهم آورند ، بعلاوه به دلیل تایید نقش تعدیلگر سن در مدل تحقیق، فدراسیونهای منتخب شرایط را برای بازنشستگی مربیان خود در سنین پایینتر مهیا کنند.