اثربخشی برنامه آموزش خود شفقتورزی بر احساس انسجام و عدم تحمل بلاتکلیفی مادران کودکان با اختلال خواندن
نویسندگان
1 گروه آموزش روانشناسی و مشاوره، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران.
2 کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، دانشکده روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب، تهران، ایران.
3 دانشجوی دکتری روانشناسی تربیتی، گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
4 دکتری روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
5 کارشناسی ارشد روانشناسی و آموزش کودکان استثنائی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران.
doi
10.22034/ceciranj.2025.543639.1984چکیده
هدف از پژوهش حاضر، تعیین اثربخشی برنامه آموزش خودشفقتورزی بر احساس انسجام و عدم تحمل بلاتکلیفی مادران کودکان با اختلال خواندن بود. روش پژوهش حاضر، نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون–پسآزمون و گروه گواه بود. جامعه آماری شامل تمامی مادران کودکان با اختلال خواندن بود که در سال ۱۴۰۴ به مراکز مشاوره و خدمات روانشناختی منطقه 2 شهر تهران مراجعه بودند. از این جامعه، ۳۰ نفر از مادران واجد شرایط بر اساس ملاکهای ورود، به شیوه هدفمند انتخاب شدند و سپس با گمارش تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه (هر گروه 15 نفر) جایگزین شدند. ابزار پژوهش شامل مقیاس حس انسجام (آنتونوفسکی، 1987) و مقیاس عدم تحمل بلاتکلیفی (کورناچیو و همکاران ، 2018) بود. گروه آزمایش در 8 جلسه گروهی و هر جلسه 90 دقیقهای (هفته ای 2 جلسه) برنامه آموزش خودشفقتورزی را دریافت کردند در حالی که گروه گواه آموزشی دریافت نکردند. دادهها با استفاده از تحلیل کواریانس چند متغیری توسط نسخه 26 نرم افزار SPSSمورد تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که با کنترل اثر پیش آزمون تفاوت معناداری (01/0>P)، میان پس آزمون گروه آزمایش و گواه در تمامی خرده مقیاسهای احساس انسجام و تمامی خرده مقیاسهای عدم تحمل بلاتکلیفی وجود داشت؛ بدین معنا که آموزش خودشفقتورزی موجب ارتقای احساس انسجام و کاهش عدم تحمل بلاتکلیفی مادران کودکان با اختلال خواندن شده است.. با توجه به اثربخشی برنامه آموزش خود شفقتورزی، بهکارگیری برنامه آموزش خود شفقتورزی برای مادران کودکان با اختلال خواندن ضروری به نظر میرسد.