کیفیت آموزش ‌دانش‌آموزان عمیقاً باهوش در ایران با استناد به پژوهش‌های جهانی

نویسندگان

1 دانشیار گروه علوم تربیتی، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران

2 استاد گروه علوم تربیتی، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران

3 دانشجوی کارشناسی ارشد گروه علوم تربیتی، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران

4 دانشیار گروه علوم تربیتی، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران

doi
10.22034/jei.2024.425023.2805
چکیده

هدف از این پژوهش بررسی چگونگی آموزش کودکان عمیقاً باهوش به‌منظور ارائۀ راهکارهایی برای مواجهه با این افراد در کشورمان است. این پژوهش کیفی با روش سنتزپژوهی تفسیری انجام شده است. از میان 352 پژوهش به‌دست‌آمده، پس از تطبیق با عوامل ورود و خروج در سه مرحله، 19 پژوهش برای نمونه انتخاب شد. سپس، از طریق متن‌کاوی در پژوهش‌‌های ‌تأیید‌شده که از سال 2000 تا 2023 انجام شده بود، عبارت‌های مربوط کدگذاری باز و محوری شد و پس از ترکیب کدهای محوری، شش مضمون به دست آمد. نتایج این پژوهش نشان‌ می‌دهد که آموزش ‌دانش‌آموزان عمیقاً باهوش باید متناسب با ویژگی‌ها، نیازهای خاص و عمق چالش‌پذیری آنان باشد. به عبارت دیگر، تعیین کیفیت آموزش آنان باید بر پایۀ تنظیم متناسب سه عامل تفکیک، غنی‌سازی و شتاب صورت گیرد، که از طریق تشکیل مدرسۀ تمام‌وقت، ایجاد مراکز آموزش کوتاه‌مدت و اردوگاهی و تابستانی، و پایگاه‌های مجازی برای گروه‌بندی همگن و آموزش متناسب با نیازهای کودکان عمیقاً باهوش در کشور امکان‌پذیر است. مضامین به‌دست‌آمده می‌تواند زمینۀ نظری و اجرایی لازم را برای ایجاد مراکز و مدارس آموزش و تربیت ‌دانش‌آموزان عمیقاً باهوش در کشور فراهم سازد.