تبیین انواع جهتگیریهای معلمهای ابتدایی در حوزۀ آموزش مجازی در دورة همهگیری کرونا
نویسندگان
1 دانشیار، گروه روشها و برنامههای درسی و آموزشی، دانشکدة روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، ایران
2 دانشآموختة کارشناسی ارشد، گروه روشها و برنامههای آموزشی و درسی، دانشکدة روانشناسی و علوم تربیتی دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 دانشیار، گروه روشها و برنامههای درسی و آموزشی، دانشکدة علوم روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22034/jei.2023.376193.2515چکیده
پژوهش حاضر با هدف بررسی انواع جهتگیریهای معلمهای ابتدایی درخصوص آموزش مجازی در دورة همهگیری کرونا انجام شده است. رویکرد پژوهش کیفی است و از روش پدیدارشناسی توصیفی استفاده شده است. میدان پژوهش را تمامی معلمهای ابتدایی شهرستان قشم تشکیل میدهند. برای گردآوری دادهها ازطریق مشارکتکنندهها 31 مصاحبة نیمهساختاریافته و غیررسمی بهروش نمونهگیری نظری و در دسترس انجام شد. مشارکتکنندهها برمبنای داشتن دستکم سه سال سابقۀ تدریس در آموزش حضوری (قبل از همهگیری) انتخاب شدند. دادهها با روش هفتمرحلهای کلایزی تحلیل شدند. بهمنظور اعتباربخشی یافتهها از دو راهبرد بازبینی اعضا و ممیزی همگنان استفاده شد. براساس یافتهها، انواع جهتگیریهای معلمهای ابتدایی درخصوص آموزش مجازی بدینشرح است: اجتنابی ـ آسیبزا، نقصان ـ نابسنده، اقتضایی ـ واقعگرایانه و حامی ـ تجربی. همچنین عواملی که در شکلگیری این جهتگیری تأثیر بسزایی داشتهاند عبارتاند از: انگارة نقش، بافت آموزشی، موانع ساختاری و زیرساختی.
