بررسی سطح و عاملهای درخطربودگی «دَریِ زرتشتی»
نویسندگان
1 پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری، تهران، ایران
doi
10.22099/jill.2025.54245.1445چکیده
این مقاله پژوهشی است دربارۀ گونۀ زبانی موسوم به «دَریِ زرتشتی» («گویش بهدینی») که دو گونۀ کرمانی و یزدی دارد. گونۀ کرمانی این زبان را اکنون باید زبانی منقرضشده به شمار آورد؛ اما گونۀ یزدی آن در شهر یزد و شماری از آبادیهای استان یزد گویشور دارد. هدف اصلی مقاله بررسی وضعیت کنونی دری زرتشتی، تعیین سطح درخطربودگی و عاملهای اثرگذار بر این گونۀ زبانی است. دادههای پژوهش برآمده از گونهای از دَری زرتشتی است که در «روستای مبارکۀ» شهرستان تفت استان یزد بدان گفتگو میشود. از دید روششناسی، این پژوهش اِستقرایی، و از دید روش، مبتنی بر مصاحبه و توصیف و تحلیل است. این پژوهش نشان میدهد که در دستههای واژگانی گوناگون گونۀ زبانی بررسیشده در این پژوهش، تنوعهایی دیده میشود که میتوان آنها را گواه دگرگونیهای زبانی دانست که این گونۀ زبانی را در راستای هَمسانی با زبان فارسی به پیش میراند. شمار اندک گویشوران، مهاجرت و گریزناپذیری تماس با جامعۀ زبانیِ پُرگویشورتر فارسیزبان، دَری زرتشتی را آسیبپذیر کرده و در سراشیب نیستی قرار داده است.