اثربخشی روش آموزش معکوس در یادگیری خودراهبر و خودکارآمدی دانشجویان دانشگاه فرهنگیان (مطالعة موردی: دانشجویان پردیس خواهران دانشگاه فرهنگیان واحد بندرعباس)

نویسندگان

1 دکتری تخصصی تکنولوژی آموزشی، علوم تربیتی، دانشکدة علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران

2 استادیار علوم تربیتی، دانشکدة علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد بندرعباس، بندرعباس، ایران

doi
10.22034/jei.2023.374569.2516
چکیده

پژوهش حاضر، با هدف بررسی تأثیر کلاس درس معکوس در یادگیری خودراهبر و خودکارآمدی دانشجویان دانشگاه فرهنگیان انجام شد. طرح این پژوهش از نوع پیش‌آزمون‌پس‌آزمون با گروه کنترل است. در نیم‌سال اول تحصیلی 140۱-۱۴۰۰ از میان 100 نفر (پنج کلاس) از دانشجویان پردیس خواهران دانشگاه فرهنگیان واحد بندرعباس حاضر در درس کاربرد فناوری اطلاعات و ارتباطات در آموزش 2، به‌روش نمونه‌گیری در دسترس 40 نفر انتخاب شدند و به‌روش تصادفی ساده در دو کلاس 20نفری به دو گروه کنترل و آزمایش تقسیم شدند. برای گردآوری داده‌های مربوط به یادگیری خودراهبر و خودکارآمدی، از پرسش‌نامة استاندارد یادگیری خودراهبر فیشر و همکاران و پرسش‌نامة خودکارآمدی شِرر و مادوکس استفاده شد. به‌منظور تحلیل داده‌های آماری، از تحلیل کوواریانس چندمتغیری  و نسخة 24 نرم‌افزار اس‌پی‌اس‌اس استفاده شد. نتایج حاصل از تحلیل داده‌ها نشان داد کلاس درس معکوس تأثیر مثبت و معناداری در یادگیری خودراهبر و خودکارآمدی دانشجویان داشته است؛ بدین‌معنا که کلاس درس معکوس به افزایش خودراهبری و خودکارآمدی دانشجویان منجر می‌شود.