حق بر آب در داوری معاهداتی سرمایه گذاری و آثار آن بر شروط صلاحیتی و قانون حاکم
نویسندگان
1 دانشآموخته دکتری حقوق بینالملل دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22054/qjpl.2022.63301.2668چکیده
طرح حق بر آب در داوری سرمایهگذاری یکی از مناقشهانگیزترین مباحث پیش روی دیوانهای داوری در چند دهه اخیر بوده است. خصوصیسازی خدمات عمومی از جمله آب و فاضلاب و سپردن آنها به سرمایهگذاران خارجی موجب شده تا حق بر آب بعنوان یک منفعت عمومی و حیاتی بارها در داوریهای سرمایهگذاری مطرح شود. با تفسیر مضیق محاکم از شروط صلاحیتی و قانون حاکم، این حق بنیادین بشری در برخی موارد نامربوط و نادیده تلقی شده و این امر به بحران مشروعیت در داوری سرمایهگذاری دامن زده است. این جستار میکوشد تا امکان حمایت بیشتر از حق بر آب را از طریق برقراری تعادل بین تعهدات بینالمللی دولتها در دو عرصه حقوق سرمایهگذاری و حقوق بشر نشان دهد و در پایان روشهایی را برای ادغام این دو از جمله تفسیر درست شروط صلاحیتی و قانون حاکم با تکیه بر اصول تفسیر معاهدات، تلفیق سیستمیک و گنجاندن بندهای جدید در موافقتنامههای سرمایهگذاری پیشنهاد کند.