پیشبینی بهزیستی روانشناختی بر اساس تابآوری و حمایت اجتماعی ادراک شده در مادران کودکان آهستهگام
نویسندگان
1 استادیار گروه آموزش روانشناسی و مشاوره، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران
doi
10.22034/ceciranj.2024.467076.1884چکیده
هدف پژوهش حاضر، پیشبینی بهزیستی روانشناختی بر اساس تابآوری و حمایت اجتماعی ادراک شده در مادران کودکان آهستهگام است. این پژوهش از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل همه مادران کودکان آهستهگام شهر اصفهان بود که 70 نفر به عنوان گروه نمونه با استفاده روش نمونهگیری تصادفی ساده انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس بهزیستی روانشناختی (PWBS)، مقیاس تابآوری (RS) و مقیاس حمایت اجتماعی ادراک شده (PSSS) بود. دادهها با استفاده از روش تحلیل رگرسیون گام به گام تحلیل شدند. یافتهها نشان داد که تابآوری، حمایت اجتماعی ادراک شده، حمایت از طرف خانواده و افراد مهم زندگی با بهزیستی روانشناختی ارتباط مثبت و معنادار دارد. تابآوری، حمایت از طرف خانواده، حمایت اجتماعی ادراک شده و حمایت از طرف افراد مهم زندگی 43 درصد از واریانس بهزیستی روانشناختی را پیشبینی کردند و تابآوری بیشترین نقش را در پیشبینی بهزیستی روانشناختی داشت. نتایج حاکی از اهمیت توجه به متغیرهای تابآوری و حمایت اجتماعی ادراک شده در پیشبینی بهزیستی روانشناختی مادران کودکان آهستهگام بود. بنابراین، توجه به متغیرهایی مانند تابآوری و حمایت اجتماعی ادراک شده نقش موثری در پیشبینی بهزیستی روانشناختی دارد.